حیات

کلمه ی حیات که منشعب از کلمه ی حی با اصطلاح رایج ( حی و حاضر ) مفهوم حضور یافتن را می توانیم درک کنیم.
در قانون حکمت نگارگری حروف در زبان فارسی، حرف ح که به صورت موج دریا نقاشی و طراحی شده است از جهت رویت یافتن و به دید آمدن و ظاهر شدن و به ظهور رسیدن در ایجاد مفاهیم کلمات می باشد.
در صورتی که اگر این حرف به صورت ( ه ) در این کلمه صورتگری می شد مفهوم بُعد باطنی یک حقیقت و نهفته بودن و پنهان بودن یک معنا را در درون کلمات به ما اشاره می کرد.
مثل دو کلمه ی بحر و بهر که دو مفهوم سطح و عمق را در کلمه ی موازی دریا از جهت قابل بهره برداری بودن این کلمه به ما می رساند.
حرف ح به لحاظ قانون آواها که محل صدور آوای این حرف از ابزارهای ایجاد کلام واقع شده در دهان از عمیق ترین نقطه ی دهان همراه با حرارت صادر می شود باعث ایجاد مفهوم انرژی و دارای حرارت بودن در مفهوم کلمات می شود بر همین مبنا بن واژه و مصدر حی در کلمه ی حیات مفهوم دارای هویت را برای ما ایجاد می کند. به طوری که تعریفِ ( دارای حرارت و هویت ) در کلمه ی هُویه لحیم کاری که یک ابزار صنعتی در زمانه ما می باشد مفهوم حرارت در این ابزار صنعتی قابل مشاهده است.
و اما کلمه ی حیاط که ریشه و مصدر این کلیدواژه دو حرف ( ح ط ) می باشد منشعب از کلمه ی محوطه و محیط به معنی دارای حد و حدود و دارای محدوده می باشد.
دو حرف ( ط د ) به دلیل محل مشترک صدور آوا از ابزارهای ایجاد کلام واقع شده در دهان در قانون قلب ها و منقلب شدن حروف به سمت حروف دیگر، قابل تبدیل به همدیگر می باشند و باعث قابل مشاهده شدن کلماتی مثل حد و حدود و محدوده در تعریف مفهوم کلمه ی حیاط و محوطه و محیط می شود.

در همین زمینه واژه ترکیبی اوستائی به شکل آژیدهاک در اصل و ریشه به زبان قوم ماد بوده ( و نه به زبان قوم پارس ) و به شکل تفکیکی " آژی ده اکه " تلفظ و بیان میشده به معنای زندگانی های دهگانه آسمانی. جی در زبان قوم ماد معادل جا در زبان قوم پارس بوده و این احتمال قریب به یقین می باشد که عنوان ماد بصورت جمع یعنی مادها در اصل و ریشه به شکل《ما ده آ》 بیان میشده به این معنا که هرکدام از ما افراد انسانی در آفرینش اولیه یا مبدئی همین واقعیت و طبیعت و یا این دنیا به شکل این آسمان و زمین و هرآنچه که بین آنهاست در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، اعتدال و نظم و هماهنگی با کمیت و کیفیت بهشت برین، به شکل خانواده های ده عضوی مشتمل بر پنج مرد و پنج زن خودی یا بصورت پنج زوج مشتمل بر ده نیمزوج آسمانی و هرکدام در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، توانائی، دانائی، هنرمندی، هوشمندی و دانش کامل آفریده شده و از عشق و زندگی جاودانه برخوردار گردیده ایم. آن بینش و باور قبل از پیدایش داستان آدم و حوای موسا در سرزمین ایران موجود بوده. ما ایرانیان امروز با یقین و اطمینان کامل نمی دانیم که محتوای اوستای شفاهی قبل از اینکه نوشته شود چه بوده و توسط چه کسانی به خط و زبان اوستائی تحریر گردیده یا نوشته شده است و آیا آن نویسندگان خودی بوده اند یا بیگانه؟!.
مبارزه بی امان آشکار و پنهان از طرف پیروان ادیان ابراهیمی اول یهودیت و سپس مسیحیت و بعدا اسلام باورمند به افسانه آدم و حوا با آن بینش و باور حقیقی ایرانی ( و بعضا هندو ) تاکنون ادامه دارد.
از دیدگاه فردی من، دو داستان مبدئی و بنیادی ادیان ابراهیمی؛ یکی آفرینش شش روزه جهان و دیگری خلق بابا آدم و ننه حوای حضرات موسا و ایسا و محمّد، دو افسانه خیالی اوهامی بیش نبوده و نمی باشند، به این معنا که محتوای آن دو داستان از طرف خدای حقیقی و واقعی و به امر و خواست وی و از آسمان نازل نشده و در قالب وحی به گوش سر و دل مبارک سرایندگان ( اول موسی و سپس محمّد ) ابلاغ نگردیده، طنین نیفکنده، نجوا و زمزمه نشده.
ایسا مسیح در مورد چگونگی تولد دوباره به شنودگان کلام خود چنین عبارتی را بر زبان جاری نموده: من به شما ( بصورت مفرد؛ من به تو ) میگویم : تا این آدم قدیمی در وجود تان نمیرد، هرگز نمی توانید دوباره متولد شوید!!.
من حدود دو هزار اندی سال بعد از ایسا به رهبران، پیشوایان و مراجع تقلید این سه دین ( البته با کسب رخصت یا اجازه ) میگویم: این دو قصه یا این دو داستان و یا این دو افسانه خیالی - اوهامی آنچنان در های قوای ادراکی فهم و عقل تان را قفل نموده و مُهر و موم ورود و خروج ممنوع، برآن زده که با هیچ کلید معمولی و زمینی قابل بازکردن و افتتاح و گشایش نمی باشد بلکه باز کردن آن فقط به کمک پاراکید یا کلید ماورائی یا آسمانی و معجزه آسا امکان پذیر میباشد. یعنی تا زمانیکه نتوانند آن دو داستان را کنار بگذارند و از خیر و شر آنها صرف نظر نمایند و از مانع آنها بر سر راه عبور کنند، هیچگاه و هرگز نمیتوانند در مورد چگونگی و چرائی آفرینش این جهان و موجودات درون آن منجمله انسان و هدف از این آفرینش از طرف خدای حقیقی و واقعی و به امر و خواست وی، از نو بیندیشند، از نو فکر کنند، خیال و تصور نمایند. آن دو داستان آفرینش سروده شده توسط موسا یا مو30 را میتوان به یک حبسکده یا زندان دو سلولی تشبیه نمود که قوای ادراکی فهم و عقل پیروان را از دیر باز تاکنون و تا آینده های دور دست بطور دائم العمر گرفتار نموده و می نماید و خوهد نمود.

از داغ تازگی جگر پاره پاره یافت
از آفتاب صبح حیات دوباره یافت.
صائب.
- آب حیات :
شنیده ای که سکندر برفت تا ظلمات
بچند محنت و خورد آنکه خورد آب حیات.
سعدی.
- حیات بخش ؛ : آب و هوایش حیاتبخش هر طبیعت و مزاج. ( محاسن اصفهان ) .
- حیات بخشیدن ؛ جان دادن. زندگانی بخشیدن :
اگرم حیات بخشی و گرم هلاک خواهی
سر بندگی بخدمت بنهم که پادشاهی.
سعدی.
- حیات داشتن ؛ زنده بودن.
- حیات سپردن ؛ جان سپردن. و این خالی از غرابت نیست. ( آنندراج ) :
چون شمع اگر شام گرفتیم حیاتی
ناظم بصد افسوس سحرگاه سپردیم.
ناظم هروی ( از آنندراج ) .
|| ( مص ) زیستن. ( غیاث ) ( آنندراج ) . || ( اِ ) شرح حال. ترجمه. ( یادداشت مرحوم دهخدا ) . رجوع به حیاة شود.
منبع. لغت نامه دهخدا

گِیان در زبان کردی معادل جان میباشد در زبان فارسی و نه به معنای زندگی. در همین زمینه واژه اوستائی آژیدهاک در اصل و ریشه به زبان قوم ماد بوده و به شکل آژی ده اکه، تلفظ و بیان میشده به معنای زندگی های دهگانه آسمانی و واژه دیگر اوستائی به شکل خویدوده هم در زبان قوم ماد بصورت ؛ خود تو ده تائی، تلفظ و بیان میشده به این معنا که هر کدام از ما فراد انسانی در آفرینش اولیه ( سرمدی یا مبدئی ) محتوای این گیتی یا کیهان و یا این جهان در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، اعتدال و نظم و هماهنگی با کمیت و کیفیت بهشت برین ( وَرا جنت، فرافردوس، پاراپارادیز و یا نظام احسن و اشرف آفرینش ) ، به شکل خانواده های ده عضوی مشتمل بر پنج مرد و پنج زن خودی یا به بیانی دیگر هرکدام بصورت پنج زوج مشتمل بر ده نیمزوج ملکوتی یا آسمانی و هرکدام در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، توانائی و دانائی و هنرمندی و هوشمندی و دانش کامل آفریده شده و از عشق و زندگی جاودانه بر خوردار گردیده اند.
ترجمه و تفسیر این دو واژه یا این دو واژگان ترکیبی و یا این دو عبارت به معنای ازدواج با محارم و اژدها و ضحاک، توسط مورخین یونانی و پژوهشگران و محققین متون اوستائی بیگانه و خودی های بیگانه از خود، بی رحمانه ترین و ظالمانه ترین ترجمه و تفسیر بوده و میباشند به نفع داستان آفرینش شش روزه جهان و داستان خلق بابا آدم و حوای ادیان ابراهیمی ( یهودیت و مسیحیت و اسلام ) تحت القاب نیمه سنگینی از قبیل ابو - و اُم البشر، و به ضرر کشف حقیقت و دانش و انسان و شناخت طبیعت و خدای حقیقی و واقعی تا به امروز و تا آینده های دور دست.
نکته بسیار مهم در مورد مفهوم و معنای حیات یا زندگی اینست که پس از مرگ جسم، کالبد، تن و یا بدن تثلیثی مادی - روانی - روحی در بستر امن، ساکن، پیوسته، فراگیر و زندگی بخش جان خدای حقیقی و واقعی، هیچگونه تله یا دام مخوف و هولناکی در انتظار هیچ فرد انسانی ( منجمله هیچ نبات و حیوانی ) در کمین ننشسته است از قبیل شئول دین یهود و آتش روبنده یا جاروب کننده جهنمی دین مسیحیت و گودال های جهنمی در عالم میانی تحت عنوان برزخ دین اسلام.
برزخ علمی حقیقت دارد و نه برزخ دینی. البته نه تنها علم تجربی و حصولی بلکه باضافه علم حضوری. به بیانی دیگر یعنی شناخت فیزیکالی و متافیزیکالی رویهم و نه مستقل یا جدا و بریده از هم. دنیای متافیزیکی یا غیبی بصورت امکانات بالقوه ی کثیر یا فراوان و گوناگون در درون یا باطن این واقعیت و طبیعت و یا در خمیرمایه ساختاری این دنیای فیزیکی بصورت طرح یا آلگوریتم های طبیعی وجود دارد و نه در ورای آن مثل ایده ها در عالم ماوراء طبیعت از دیدگاه افلاطون ( غول ستمگر در میدان اندیشه، فکر، خیال و تصور فلسفی و نه حکیم الهی از دیدگاه بعضی حکیمان ظلمت اندیش و جهل گرای دینی ) .