حاجب

حاجب. [ ج ِ ] ( ع اِ ) اَبرو. برو. استخوان ابرو مع گوشت و موی. موی ابرو. و هما حاجبان. ج ، حواجب. قوس حاجب ؛ خم ابرو، کمان ابرو. ( منتهی الارب ) . || و قوس حاجب بن زرارة که بدان مثل زنند. رجوع به حاجب بن زراره شود. || بازدارنده. حاجز. مانع. پوشنده چیزی. || پرده دار. آنکه مردمان را باز دارد از درآمدن. چوبدار. خرم باش. دربان. حداد. سادن. بواب. قاپوچی. آذن . ج ، حَجَبه. حُجّاب :
... [مشاهده متن کامل]

"امیر محمّد، رضی الله عنه، چون روزی دو بر آمد، دلش به جای ها شد ؛ کوتوال را گفته بود که از حاجب باید پرسید تا سبب چه بود که کسی نزدیک من نمی آید؟
کوتوال کس فرستاد و پرسید"
تاریخ بیهقی، باقی مانده ی مجلّد پنجم

در حقوق به معنی دربان است؛شخصی که لب درب دادگاهمی ایستد و ورود و خروج افراد را کنترل می کند تا افراد هنگام دادرسی، مزاحم قاضی نشوند و نظم دادگاه را بر هم نریزند.

مانع
مانند ماده ۸۶۴ قانون مدنی که اشاره دارد به عدم وجود حاجبی برای ارث بردن زن و شوهر از یکدیگر

حاجب یعنی نگهبان دربار که اجازه شرفیابی به حضور پادشاه را به بقیه می داد

�حاجب� در لغت به معناى مانع است و در اصطلاح فقهی به کسی میگویند که مانع ارث بردن کسی یا گروهی شود مثل طبقه اوّل ارث نسبت به طبقه دوم ( حجب حرمانی ) و یا مانع از سهم کامل ارث بردن شود مثل فرزند نسبت به مادر که از ثلث به سدس تنزّل مىیدهد ( حجب نقصانی ) .

چاوش

پرده دار