بشر

دَم آسمانی که در کلیه ی جهات مکانی و بیمکانی بسوی بیکرانی و بیشماری و در طول زمان و بیزمانی بسوی آینده ی بی پایان گرمای زندگی بخش آن هرگز به سردی نمی گراید و شعله های آتش آن هیچگاه خاموش نمی شوند.
هزاران سال بعد موسا ( موسی ) آن بینش و باور حقیقی را به نام تبدیل کرده و آنرا بر روی اولین مرد خیالی آفریده شده در باغ اِدِن ( Garten Eden ) نهاده و مسیر فکر و خیال و تصور بخش وسیعی از انسان را بر روی شاهراه گمراهی بسوی ظلمت ژرف و جهل علاج ناپذیر منحرف نموده تحت عنوان هدایت قوم بر روی صراط مستقیم یا راه راست بسوی معنویت و نور و روشنائی به امر یهوه.
تا اینکه ایسا ( عیسی ) حدود هزار و سیصد و اندی سال بعد از موسا ( موسی ) در باب خطاب به پیروان دین و حاملین یوغ سنگین شریعت وی تحت عنوان قانون چنین جمله ای را بر زبان جاری نموده : به شما ( بصورت مفرد: به تو ) میگویم ! تا این آدم قدیمی در وجود تان نمیرد، هرگز نمی توانید دوباره متولد شوید!.
من حدود دوهزار و اندی سال پس از ایسا از این راه و به این روش با کسب رخصت یا اجازه و کمال احترام به پیشوایان و مراجع تقلید این سه دین میگویم :
تا زمانیکه نتوانند دو داستان مبدئی و بنیادی این سه دین به اصطلاح آسمانی - وحیانی - توحیدی ؛ یکی آفرینش شش روزه جهان و دیگری خلق بابا آدم و ننه حوای حضرات موسا یا ایسا و محمّد را کنار بگذراند، هرگز نخواهند توانست در مورد چگونگی و چرائی آفرینش این جهان و موجودات درون آن منجمله انسان و هدف از این آفرینش از طرف خدای حقیقی و واقعی و به امر و خواست وی از نو بیندیشند، از نو احساس و فکر و خیال کنند. زیرا این دو قصه ی افسانه ای سروده شده اول توسط موسا و سپس محمّد، آنچنان قوای ادراکی فهم و عقل آنان را قفل نموده که با هیچ کلید معمولی و زمینی قابل بازکردن و افتتاح و گشایش نمی باشد بلکه نیازمند کلید ماورائی، فرائی یا آسمانی ست تحت عنوان پاراکلید ( به زبان یونانی پاراکلیتوس به معنای تسکین دهنده و راهنما ) .
به بیانی دیگر :
تا این دو افسانه ی خیالی - اوهامی را به دست فراموشی نسپارند، هرگز نخواهند توانست که دو میدان گَل و گشاد؛ یکی بشریت و دیگری آدمیت را ترک کنند و پا و قدم در میدان تنگ و بر پله یا مدار رفیع انسانیت بگذارند.
انسان با حروف لاتین به شکل Ensan در اصل و ریشه از سه کلمه ساخته شده؛ یکی پیشوند اِن ( En ) و دیگری حرف پیوند س ( s ) مخفف است و دیگری پسوند آن ( an ) ضمیر سوم شخص مفرد که اشاره به هر فرد انسانی داشته و دارد. از چپ به راست : آن است اِن ( En ) و از راست به چپ؛ اِن است آن.
EN یا en در اصل و ریشه یک راز و رمز عددی بوده بصورت ۵۱۴ که میتوان آنرا به شکل های ۵۵ ؛ ۶۴ ؛ ۱۰؛ ۱۹ نوشت و آنرا از امروز بسوی آینده کد انسانی ( human Code ) نامید که تاکنون توسط کابلا بازان یهودی و مسیحی و ابجد بازان مسلمان شکسته و گشوده نشده است. E و n از طرفی دیگر حروف اول و آخر واژه ی تورائی با حروف لاتین به شکل Eden با تلفظ اِدن میباشد که در قرآن به عدن تغییر یافته.
واژه ی قرآنی بَشَر احتمالا در اصل و ریشه به شکل بَش آر تلفظ و بیان میشده. پیشوند بَش در زبان قوم ماد و کردهای امروز ایران به معنای سهم و پسوند آر ریشه در مصدر یا فعل آوردن داشته و دارد . لذا این واژه در اصل و ریشه به معنای زیر بوده : آرنده یا آورنده ی بَش یا سهم.
آورنده ی مائده ی آسمانی یا آورنده ی مانّا ( manna ) نانِ مان یا خوراکی معنویمان از آسمان.

|| هدیه دادن به آورنده خبر خوش. ( از دزی ج 1ص 88 ) . || روی پوست برداشتن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) . روی پوست تراشیدن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ) ( از دزی ج 1 ص 88 ) . ظاهر پوست برداشتن. ( آنندراج ) . پوست کندن بشره که موی بر آن روید. ( از اقرب الموارد ) . || محو کردن کلمه ای از نوشته ای بوسیله خط زدن روی آن و افزودن کلمه ای بالای آن کلمه. ( از دزی ج 1 ص 88 ) . || محو کردن ، تراشیدن کلمه ای از نوشته با قلم تراش. ( از دزی ج 1 ص 88 ) . || بریدن موی بروت تا آنکه بشره ظاهر گردد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) . گرفتن بروت را چنانکه بشره ظاهر شود. ( آنندراج ) . بریدن شارب چنانکه بشره آشکار گردد. ( از اقرب الموارد ) . || خوردن ملخ همه رستنی زمین را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) . خوردن ملخ جمله گیاه را. ( تاج المصادر بیهقی ) . خوردن ملخ گیاه را. ( آنندراج ) . خوردن ملخ آنچه را که بر روی زمین است. ( از اقرب الموارد ) . || جماع کردن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) . مجامعت کردن. ( تاج المصادر بیهقی ) . مباشرت کردن. ( آنندراج ) . آرمیدن با زن.
بشر. [ ب ِ ] ( ع اِمص ) گشاده رویی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ) . || روی مردم ، یقول : فلان حسن البشر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) . روی آدمی. ( آنندراج ) .
بشر. [ ب َ ] ( اِخ ) وادیی است که در آن تره های نیکو روید. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) . || دره ای که در آن گیاهی روید که خام خورند یا دره ای که در آن جز گیاه هرزه نروید. ( از دزی ج 1 ص 89 ) .
منبع. لغت نامه دهخدا

دفع حاجت و نزدیکی می نماید و. . اصطلاح بشر از دیدگاه بدنِ اشرف مخلوقات است. ( تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ ٱلَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ) بشارت و تبشیر هم از این معنی است. قالَتْ رَبِّ أَنَّى یَکُونُ لِی وَلَدٌ وَ لَمْ یَمْسَسْنِی بَشَر: بَشَر در اینجا زبان حال مریم سلام الله در عدم نزدیکی او با یک بدن مرد است.