ادیب

جاودان گشته ام از بود به خدا دوست گرامی است.
آینه دار جمالش همه افسون خیالش.
طرهء مشک سیاهش بخدا دوست گرامی است.
آن جمال هنر آرا آن کمال سخن افزا.
این چنین چهره وسیما به خدا دوست گرامی است.
جاودانم ز گلابش به بهشتم ز وصالش.
عاشق کوی صفایش به خدا دوست گرامی است.
همه اعضا به پرستش همه انگشت نیایش.
همه گفتار نیایش به خدا دوست گرامی است.
کهکشان گوشهء نازش آسمان جای نمازش.
به بهشت بستر رازش به خدا دوست گرامی است.
کودک صبح خیالش اختران واله خالش.
لب میگونه ورازش به خدا دوست گرامی است.
دَم او خانهء خورشید دهنش ساقی جم شید.
رخ دلبر همه زیباست به خدا دوست گرامی است.
دل او خانهء یزدان بر او کوکب رخشان.
مگر از گفتهء جانان به خدا دوست گرامی است.
زندگی سایهء مزدا روز وشب ثانیه پیما.
عصر و دوران شب و روز است به خدا دوست گرامی است.
مهر ایزد چو نمودم زدم یار فزودم.
همه افزایش و بودم به خدا دوست گرامی است.
واژه ها در هیجان است همهء هست چنان است .
به بر دوست همان است به خدا دوست گرامی است.
چشم دل چشم امید است لب جو خانهء بید است.
شوردریای روان است به خدا دوست گرا می است.
ریزه ها گشته شتابان همچو باد و هم چو باران .
کهکشان در آسمان است به خدا ودست گرا می است.
آن فرشته به کمال است به خدا دوست گرامی است.
رخ او کوی جمال است به خدا دوست گرامی است.
غم شهرام چه حال است به خدا دوست گرا می است.
شهرام. ص.

شمارهء میخ پر پرچین به چتر آب و زبرجد.
پر از پر صدزبانان چو نیز میخک را.
بخوان ترانهء مجنون به جان مجنونم.
که مست نتواند نمودن جام نرگس را.
چنانکه خاک بگردد چو نقرهء سیمین.
اگر که باده بنوشد ز ابر آتش را.
کنون که از به پیمود نردبان فلک.
به باغ گل بباید ستودن رز را.
زمین به آوردگاه زندگی یکتاست.
به روی آن فرونشسته روز و هم شب را.
به لایه های دلم صدامید میدارم.
به برگ گل چو تواند لاله لالا را.
مرا به گلخانه و هستی آرزو وامید .
چنان بود که بلبل گل باغی را.
مرکب قلم اکنون چو آب و چون میمون.
به کاغذی چو فرشته نمود قاصد را.
هزارسپاس به آفریگار بیشمار آرا.
سزای که بنامند گیاه ایزد را.
زناله های دل عاشق بهار می بارد.
ز دوری رخ معشوق روی سارا را.
به خوبی هر گل که نقش مهر مزدایی.
وزد برآن بنالد مرغ عشق رویا را.
چو آفتاب و چو مهتاب شیپوری و سوری.
دمد به جام گیتی چون سبای مجنون را.
ویا چنانکه تهمتن زگاو سر گرزه.
زند به اژدر و کوبد طلسم جادو را.
ویا به تودهء خورشید جام را پیمود.
به صخره ای کوه پیکر واژگونان را.
اگر که نیک بپنداشت گفتهء شهرام.
از آن بود که دیده آفتاب گردان را.
شهرام. ص.

رو به راستی رو به درستی ویژه درست وراست است.
هم چنانکه گل با بلبل آمد و مهربانیش از خداونداست.
نه که این چنین به سزد او را که بودفرزانهء حکمت زا.
نمونه از دانش است تا ره نیکو به خداوند است.
فرشته نمون دور شو از دون تا که آسایش آیدت افزون.
روبه رو شادی بنگر به آن تا که دوستی با خداوند است.
پدر وپور و مام و هم دختان پدر وپسر اینان و آنان.
نمونه شود از بهشت آری تا بهشت تو از خداوند است.
به سود خود و سود یزدان باش بهر آفرینش وی جان باش.
تا که هستی هست از خداونداست اینکه اندیشه از خداوند است.
هر کسی هرجا به خاک خدا خدا روی آرد همه و تنها.
دوستی تو تا به یزدان است دشمنی زدای خداونداست.
خوش بود آنکه که به چون شهرام از درست وراست تو شوی آرام.
کام و دل و جام پر شود از چام آنجا که سخن از خداوند است.
شهرام . ص.

• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹

واین ها همه خود پیرامون دانست های چها گانهء دانشها، فرزانشها، آیینها و رازوریهاست. *
پس حوزوی ودانشگاهی یا اسکولار و سکولار این است.