پتو

نخستین یا کهن ترین زبانی که آن واژه یا تکواژِ خواسته شده در آن یافت شد دارنده ی آن قلمداد خواهد شد نه زبانی که بعدها در زبانش از آن واژه بهره برده ست.
یک نمونک بگویمت:
یک باغستان بیرون تبریز را در نگاه داشته باش که تو هم باغی در آن داری؛
تو در باغت به نمونه یک درخت گردوی بالای صد سال داری ولی همسایه هایت در آن باغستان، از همان گونه گردو، همگی درخت هایی با سن سی چهل یا بیست سال دارند؛ اینک اگر یک گیاه شناس به این باغستان آید و درباره ی درختان گردو پژوهش کند به چه برآیندی دست می یابد؟
بی گمان نخواهد گفت که تو نهال یا دانه ی گردویی از همسایه ها گرفته ای و در باغت کاشته ای بلکه خواهد گفت به گمان فراوان آنها از تو نهال گرفته اند.
هرچه هم همسایه ات بگوید باغ ما پیشتر گردوی دویست سیصد ساله ای داشته که بنِ گردوهای اینجا از آن است ولی اینک ریشه کن شده و نیست! او نخواهد پذیرفت که خواهد گفت خب دستکم یک تکه ریشه از آن درخت کهن از باغت دربیار تا آزمایش کنم ببینم که بن و اصل گردوهای این باغستان از آن بوده است.
داستان یک واژه یا بنواژ یا ریشه هم به همین شیوه روشن شود؛ تو واژه ی پر یا پوش یا پاش یا فشان و هرچه که به آن گیر داری را می گویی ترکی است! باشد بسیار خب
تو نمی باید همچو آن همسایه ی باغدار پرادعا فقط سروصدا کنی که باید مانند آن گیاه شناسِ دانشمند به شیوه ی دانشی آزمایش و رفتار کنی چگونه؟ اینگونه:
در باغت کهنسالترین درخت را نشان دهی یا دستکم از لابلای خاکها یک تکه ریشه ی گردوی بازمانده از روزگار باستان را بیابی که گواه سخنت باشد و ادعایت باورپذیر گردد.
درباره ی یک واژه نیز همین روش پیاده می شود، باید کهن ترین و باستانی ترین بُنمایه ای که داری را رو کنی که واژگان دلخواهت را داشته باشد اگر بنمایه ی کهنتری که دارای آن واژه باشد در زبان دیگری پیدا نشد آن گردوواژه برای تو و زبان تو.
واژه ی پر، فرا و. . . در نخستین و کهنترین بنمایه های پارسی همچو پارسی باستان و اوستایی دیده می شود این از پیشینه ی این واژه برای ما✅️.
خب اکنون تو هم باستانی ترین بنمایه ی ترکی که این واژه را نشان دهد به ما که نه، به زبان شناسان بنمایان و آنها را از نادرستی بِرَهان که آنها هم بیهوده یک واژه را از هندواروپایی ندانند و از ترکی بدانند.
باستانی ترین ( اگر بتوانیم بگوییم باستانی ) بنمایه ی ترکی، سنگنوشته ی حدود ۱۲۰۰ ساله ی اورخون در شمال مغولستان است؛ گیریم پر و فرا و پیرا هم در آن باشد[که چنین گمانی ندارم]؛ خب بازهم که ۱۳۰۰ سال از سنگنوشته پارسی داریوش کم می آورد!
ببین سرورجان تا سخن محکمه پسند نگویی کسی تره هم برایت خرد نمی کند چه برسد به اینکه نگاه ریشه شناسانه به نوشته ات بکند، آخه بنده خدا پوشیدن پارسی از پیشیرمکِ ترکی= پختن گرفته شده؟! گفته ات مرغ پخته را به خنده آورد!
داد و دادگاه پارسی از تات ترکی=مزه گرفته شده؟ پوررررت!
چون داور در دادگاه دهن خواندگان را بو می کنه بعد یه کم از اون مرغ پخته خندان هم مزه مزه می کنه سپس رای میده!
خوبی؟ ساقیت موتوری نباشه جنس آشغالی فراوونه ها!
هرچند داورها همیشه سادگی و ساده اندیشی خواندگان را هم در نگاه دارند.
بابام جان واژه ی داد و دات در پارسی چند هزار سال ست که چم عدل دارد.
هی هی
حالا ناامید نشو، قهر هم نکن؛ بیا با پایین آوردن تراز خردورزی و با دلیلهای بیش از اندازه عامیانه و آبکی، پیوندِ پوشیدن را با پیشیرماق=پختن بپذیریم چون خوراک در پختن و جامه در پوشیدن هردو افزایش اندازه و حجم دارند، همچنین با پذیرشِ پیوندِ داد پارسی=عدل، و تات ترکی=مزه؛
خب چرا نگوییم پیشیرماق از پوشیدن گرفته شده؟
چرا نگوییم تات از داد گرفته شده؟
بی شک پیشینه ی واژه ی پوشیدن و داد که از پیشیرماق و تات بسیار بیشتر است.
پس با همین روش و دست فرمان حضرتعالی به این برآیند می رسیم که ترکی هم زیرشاخه و زیرمجموعه ای از پارسی ست.
بازهم می گویم اگر بنمایه ی کهن و دانشی داری نشان بده وگرنه بیهوده فضای آبادیس را درگیر نکن.
نکته ای دیگر
یک انسان خردمند نخست می گوید زنده باد میهنم و کشورم
سپس زنده باد استانم، سپس شهرم، روستایم، کوی و کوچه ام، خانواده ام و سپس در پایان خودم.
اگر میهن ما به خطر افتد اسپهان و آذربایگانِ من و تو فدایش باد، جان همه ی ما جانفدایش باد
چو ایران نباشد تن من مباد/به این بوم و بر زنده یک تن مباد

پس �فقط ترک ها� یعنی بقیه اقوام ایران بی سوادند؟ یا اینکه تعصب چنان چشمانت را بسته که واقعیت را نمی بینی؟
دوم: گفتی ترک ها کلماتشان را به انگلیسی و عربی وارد کرده اند. آفرین، سه تا کلمه: yogurt, kebab, divan.
حالا برو ببین از فارسی به انگلیسی چقدر رفته: paradise, checkmate, lemon, scarlet, magic, mother, sugar, rose, و صدها تا دیگر.
از عربی به انگلیسی: alcohol, algebra, zero, coffee, cotton.
از ترکی به انگلیسی: هِیچی تقریباً.
حالا بگو ببینم چه زبانی تاثیر گذار تر بوده؟
سوم: مهم ترین جمله ات: �ترک ها اگر بروند ایران باقی نمی ماند�.
این یعنی چه؟ یعنی فارس ها، کردها، لرها، بلوچ ها، ترکمن ها، عرب ها، ارمنی ها و کلی قوم دیگر ایران �ذات� ندارند؟
ایران یعنی ۳۰۰۰ سال تاریخ. ترک ها از هزار سال پیش به این تاریخ پیوستند. سهمشان بزرگ است، افتخار دارند، اما مالک انحصاری ذات ایران نیستند. اگر فردا - خیلی بعید است - تمام ترک های ایران بروند، ایران می ماند با 70 میلیون غیرترک، با همان نوروز، همان شاهنامه، همان مادرِ تمدن بودن.
این حرف تو مثل این است که بگویی �اگر سنگفرش را بردارند، تهران نیست�. چمن را هم بردارند، باز تهران است.
چهارم: چرا انقدر می ترسی از اینکه بگویی �ترکِ ایران� در کنار �فارسِ ایران� و �کردِ ایران�؟
چرا حرف زدن به فارسی برایت مثل توهین است؟
چرا وقتی کسی می گوید �فارسی زبان ملی ایران است�، تو فریاد برمی آوری �زورگویی�؟
تو به جای اثبات عظمت ترکی، داری فارسی را تخریب می کنی. و این کار یک قوم گرای ترسو است، نه یک میهن دوستِ شجاع.
نقاب میهن پرستی را بردار. تو ایران را با یک قومش می بینی و بقیه را �مستأجر�.
ما می گوییم: یاشاسن ایران با همه قوم هایش.
تو می گویی: یاشاسن ایران فقط اگر ترک ها رهبرش باشند.
فرق ما و تو این است: ما ایران را خانه می بینیم، تو ایران را اقامتگاه موقتِ بقیه برای خدمت به قوم خودت.
بقیه ای حرف هایت ( ریشه های اسمان ریسمانی ات ) بقدری مضحک است که جواب دادن به ان وقت هدر دادن میباشد
زنده باد ایرانِ حقیقی. نه ایرانِ خیالیِ یک قوم گرا.
( ان کس که نداند ونداند که نداند در جهل دهر الیومان بماند )

• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹