هم وطن

چه بگفتم بسی که گه طغیان می کنی و جنگ داری،
چه بگفتا اله ام که پروا اندر دهان نهنگ کاری،
چرا که پیوند ایرانیان دل اندرون جای مدهد،
هماهنگ مشود و خرطوم خدای را آهنگ مدهد،
ببین کز این سخن ها هم شاد گردند،
صدا اندرونت پرورند و آباد گردند،
پس بیا و چرا چون پرورانی مکن،
تو ز دوستان علی خانه ویرانی مکن،
ای دلا که ایرانیان بسی سپه اندر بیان دارند،
ز سودا جان و دل درب زبان کارند،
فدا کز مه ببود و خانه هم بداشت،
ز زندانیان چتر و بومش را درب لانه ی خود بکاشت،
پس بیا و بام خود درب جان هموطن یکی کن،
خدای یکتا را خاکش دگرباری غنی کن…
تکتم کمانی