شکارچی

قرار می می دهم چون واژه درش دوستان می تواند بررسی کنید و ببینید
زبان های ترکی�در چند مرحله بر�زبان فارسی�تأثیر گذاشته است. نخستین تأثیر زبان ترکی بر پارسی، در زمان حضور سربازان تُرک در ارتش�سامانیان�روی داد. پس از آن، در زمان فرمان روایی�غزنویان، �سلجوقیان�و پس از�حملهٔ مغول، تعداد بیشتری�وام واژهٔ�ترکی به زبان فارسی راه یافت؛ اما بیشترین راه یابی واژه های ترکی به زبان فارسی در زمان فرمانروایی�صفویان، که ترکمانان�قزلباش�در تأسیس آن نقش اساسی داشتند، و�قاجاریان�بر ایران بود.
• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹

) نخست اعراب مسلمان از بیابانهای سوزان و خشک حجاز با آن سرشت ( طبیعت ) درشت ( خشن ) و سنگدل پرور بر ایران تاختند و با کُشتار و یغما و فریبکاری های بسیار و به بردگی کشاندن مرد و زن جوان و دخترکان ایران بر ایرانیان چیره شدند. گروهی می گویند که اعراب با مهرورزی دینشان را به ایران آوردند که دروغی بیش نیست!!! کنیز در زبان پهلوی به چیم زن جوان و دختر است، برای عرب مسلمان دختر ۹ ساله آماده دُویوُن ( ازدواج ) و همخوابگی شمرده می شود و آنان زنان و دختران ایران را به بردگی جنسی میان خود بخش کردند و اینچنین شد که این واژه پهلوی چیم ( معنی ) خود را از دست داد و به چیم برده جنسی دگرگونی یافت! نمونه دیگر، واژه خوخ است که در زبان عربی کنونی به هلو گفته می شود. هلو میوه ای است آبدار که زود تباه می شود و اعراب تا چیرگی بر ایران با آن ناآشنا بودند و همان کنیزهایی که مردان عرب چیره شده بر تنشان، ولی نه بر روانشان، را می کشتند هلو را به نام خوخ ( خیخ در آذربایجان به هیخر گفته می شود که برابر مدفوع و همان پُوخ است ) پیشکش کردند!!! تاخت و تاز اعراب نیز ایز ( حتّی ) با آموخته های قرآنشان همخوانی نداشت و سرپیچی از دینشان بود، چه در آیه الکرسی سوره بقره به روشنی آنده که در پذیرش دین اجباری نیست و آنها در مرحله گسترش و پذیرانیدن دینشان به ایرانیان خونریزی کردند. همچنین ایرانیان بیشتر به زبان پهلوی و یا زبان های دیگری مانند سُغدی و عربی و . . . سخن می گفتند و با زبان عربی تا به امروز آشنایی چندانی نداشتند و ندارند و پیرو قرآن، الله پیامبر هر قومی را از میان خودشان بر می گزیند تا دین و پیام الله را به زبان خود آنان ابلاغ و بیان کند. به روی، کشتارها و کارهای اعراب به زبان خود آنان در نیبیگ های ( کتب ) دادیگ ( تاریخی ) و به دست خود اعراب نوشته و به آن ها بالیده شده است ( مانند تاریخ طبری، . . . ) !!! اعراب دستکم در سالهای نخست هر نیبیگی مگر قرآن را به درد نخور و شاید مایه گمراهی می شمردند و آنها را سوزاندند چرا که بر این باور بودند که قرآن به همه نیازهای مردم پاسخ داده است. آنها زبان عربی را نیز زبان پیوند مردمی ( انسان ) با الله و زبان مردمان بهشت می دانستند و با این گونه باورها دبیره ( خط ) پهلوی را از میان بردند و پس از چندین سده واژگان پارسی مانند هوگیستان ( سرزمین خوک، خوک نماد زایندگی و خجستگی و فرخندگی بوده است ) به خوجیستان و خوزیستان و خوزستان دگرگونی یافت چون خوگ در اسلام مردار و پلید شمرده می شد! سگ که در ایران پیش از اسلام نماد نستوهی و وفاداری بود و در نام کوه سَگَند آذربایجان که به سَهَند دگرگونی یافته، نیز مردار شمرده شد. واژگان و نامها از چیم خوب نگرانه به نیمه بدنگرانه مغز جابجا شدند و این را در واژگانی مانند بوزینه ( نجاتبخش ) و اوشتُور ( شتر ) و اَرزَن نیز می توان یافت. پس از چند سده چیرگی اعراب، بیابانگردهای خونریز، تاتارهای چنگیزی و سپس تیموری بر ایران تاختند و چیرگی اعراب را بر تخت فرمانروایی از میان بردند ولی نتوانستند بر باورهای اسلامی چیره شوند. آنها آمدند و کشتند و سوختند و بُردند و رفتند و بیشتر در آذربایجان و بالای رود ارس و در تورکیه امروزی که سرسبز و خوش آبهوا و مراتع خررمی داشتند ماندند و مراغه را پایتخت خود برگزیدند و این گونه بود که با چیرگی و ماندگاری آنها در درازای زمان ما دگرگونی زبان را از چکامه های فارسی و بیدارگر نظامی گنجوی تا چکامه های آمیخته فارسی و تاتاری خاقانی و چکامه های سراسر تاتاری نسیمی می بینیم که نامی پارسی داشت و با تیموریان و اعراب در نبرد فرهنگی سیاسی بود و سرانجام نیز به دست اعراب و عرب زدگان و به دستور تیمور لنگ گورکانی زنده زنده پوست تنش را در پیش چشم مردم دریدند. آنچه به نادرستی زبان تورانیان شناسانده شده که فردوسی در سده پنجم آنها را تورک می نامد و زبانشان پهلوی بود مانند نام های پهلوی افرسیاب و زنی تورانی که شیفته سیاوش شده بود، زبان تاتارها نبوده است و این نام را به نادانی و یا با دسیسه بر زبان تورانیان پیشین گذاشته اند. واژگانی که ما در آذربایجان به کار می گیریم آمیزه ای از زبان های دیگر با انبوهی از واژگان تاتار و عربی است و شما می توانید با جستجو در گوگل ترانسلیت به این حقیقت پی ببرید و زبان تاتار زبان مادری ما نیست و چنین نامیدن این زبان ستمی بزرگ بر نیاکان است. درباره پسوند چی، پسوند چی در زبان تاتار هم دیده می شود مانند تمیرچی ( آهنگر ) ولی واژه شکار یک واژه پهلوی است که به نوشته دیگر هم میهنانمان شاید از شیر یا شگر ( شیر با خوانش دیگر ) برگرفته شده است و واژه مییانجی ( میانجی ) هم یک واژه پهلوی است. زبان پهلوی زبانی بسیار کهن است که به بیشتر زبان ها گسترش یافته است. برای نمونه در زبان تتاتار به پا اَآک گفته می شود که به گمان می رسد دگرگون شده واژه آیاک یا آیاگ پهلوی از بون آمدن ( آی - ) است که ما نیز در آذربایجان همین واژه پهلوی را با گویش هایی به کار می بریم. شما و همه ما ایرانیان نیازمند یادگیری زبان پهلوی و دبیره آن هستیم تا به یک خودشناسی ژرف برسیم که در کنار دانش داد ( تاریخ ) می تواند به یکپارچگی ملت ایران و کشیدن دندان آز بیگانگان و بیگانه پرستان بر آب و خاک و ناموس این مردم و به خودشناسی و همدیگر شناسی ایرانشهریان و از این راه به یکپارچگی و بهروزی ایرانشهریان بینجامد.