افشین

ما می دانیم که "نِ" در واژگانِ بالا پیشوند است و آنچه می ماند:
1. 2 - "شَستن" ( شیدَن ) با بُن کُنونی "شین"
2. 2 - "شاندن" با بُن کُنونیِ "شان"
اکنون با پیشوندِ "اَف: به، به سوی" خواهیم داشت:
1. 3 - "اَفشستَن" ( اَفشیدن ) با بُن کُنونی "اَفشین"
2. 3 - " اَفشاندن" با بُن کُنونی "اَفشان"
. . . . . . . . .
"شید" به معنایِ " آفتاب، روشنایی، نور" بُن گذشته یِ "شیدَن" می باشد؛ واژه یِ " خشَئیتَ:xšaēta" در اوستاییِ جوان به معنای "درخشان، تابان، برازنده، برق زننده، روشن"، کُنیده واژه ( PPfP ) است؛ از آنجایی که بی درنگ در پسِ آوایِ "خ"، آوایِ " ش" نشسته است، آوایِ "خ" در زبانِ پارسیِ میانه زدوده شده است. "شین" نیز که در پارسی برابر با پدیده هایِ روشن یا رنگی است، بُن کُنونیِ "شیدَن" می باشد.
. . . . . . .
"شین/شان" را با واژگان " وینیردن/ویناردن" در پارسیِ میانه بسنجید - بالانده.

ریشه و معنی نام �افشین�
۱. ریشه های واژه ای
نام �افشین� در منابع تاریخی و زبان شناسی به چند شکل و ریشه مختلف ثبت شده است:
شکل پارسی میانه: پِشین ( Pišīn )
ریشه اوستایی: Pisinah؛ برخی منابع اوستایی این واژه را به معنی �شیر درنده� یا �شجاع� ذکر کرده اند.
رابطه سغدی: مینورسکی و دیگر پژوهشگران معتقدند این واژه ریشه سغدی دارد، زیرا سغدی در انتقال واژه های حکومتی و القاب شرقی ایران نقش مهمی داشته است.
این واژه به تدریج از اوستایی و پهلوی به سغدی و سپس به شکل عربی �افشین� منتقل شده است.
پیوند با سانسکریت
در تطبیق های واژه ای، پژوهشگران واژه اوستایی Pisinah را با ریشه های سانسکریتی مرتبط با مفهوم �شجاعت، نیرو و قدرت� ( مانند Viśin یا Viśina ) مقایسه کرده اند، اگرچه این پیوند بیشتر فرضی و بر اساس تطبیق معنایی است.
- - -
۲. ارتباط با لقب های حکومتی
�افشین� ممکن است شکل دیگری از لقب سغدی �اخشید� ( xšyδ یا xšēδ ) باشد، که در منابع پهلوی و سغدی به معنی �پادشاه� یا �فرمانروای والا� ذکر شده است.
ریشه های ایرانی قدیم:
خشاتا → �درخشنده، درخشان�
خشایاثیه → �پادشاه�
بر این اساس، لقب �اخشید� توسط فرمانروایان سغد و مناطق شرقی ایران استفاده می شد و معادل آن در ناحیه اشروسنه به شکل �افشین� درآمده است.
- - -
۳. جنبه تاریخی و فرهنگی
�افشین� عنوانی موروثی در خاندان شاهان اشروسنه بود.
ناحیه اشروسنه فرهنگی ایرانی داشت و ساکنان آن عمدتاً ایرانی تبار بودند.
برخی منابع عربی، به اشتباه، �افشین� را ترک معرفی کرده اند؛ این اشتباه به دلیل کاربرد واژه �ترک� برای نیروهای تازه اسلامی در خراسان و فرغانه بوده است، نه هویت واقعی وی.
- - -
۴. نکات نگارشی و تاریخی
در منابع کلاسیک عربی و فارسی، نام افشین گاهی به صورت اشناس ( ضم اول ) و گاهی اَشناس ( فتح اول ) ضبط شده است.
�افشین� یک ایرانی و شاهزاده منطقه شرقی ایران محسوب می شده، نه ترک.
- - -
منابع معتبر کتابی
1. Minorsky, V. , The Turks, Iran, and the Caucasus, 1953 – تحلیل تاریخی و ریشه شناسی سغدی و القاب ایرانی.
2. Boyce, M. , A History of Zoroastrianism, Vol. II, 1982 – بررسی اوستایی و پهلوی.
3. Schmitt, R. , Die iranischen Personennamen, 1965 – تطبیق اوستایی، پهلوی و سغدی.
4. Kuiper, F. B. J. , A Handbook of Iranian Names, 1991 – تحلیل تطبیقی نام های ایرانی باستان.
5. Kellens, J. , Manuel de la langue avestique, 2000 – بررسی اوستایی و تطبیق با پهلوی.
6. MacKenzie, D. N. , A Concise Pahlavi Dictionary, 1971 – بررسی واژگان پهلوی مرتبط با القاب حکومتی.
- - -

در آن زمان، ترکان عمدتاً در نواحی شرقی و شمال شرقی ماوراءالنهر ( مانند ترکستان شرقی، آسیای میانه شمالی ) زندگی می کردند و هنوز به شکل گسترده در ساختار خلافت اسلامی وارد نشده بودند. نفوذ اصلی ترکان در خلافت عباسی کمی بعدتر ( قرن سوم هجری ) گسترش یافت.
افشین به فرهنگ ایرانی افتخار می کرد و در دربار عباسی، عنصر ایرانی بودن او بسیار برجسته بود.
مشهورترین اقدام نظامی او، سرکوب شورش بابک خرمدین بود. او توانست پس از سال ها مقاومت، بابک را شکست داده و دستگیر کند ( ۲۲۲ هجری / ۸۳۷ میلادی ) .
او سپس به مقام های بالایی در دربار عباسی رسید، اما بعدها به خیانت و بی دینی متهم شد و به زندان افتاد و در آنجا جان سپرد ( حدود ۲۲۶ هجری / ۸۴۱ میلادی ) .

حیدر پسر کاووس، شاهزاده اُسروشَنَه ( اُشروسَنَه ) ، که با نام افشین شناخته شده—اسروشنه، کوهستانی میان سمرقند و خوجنده است—از شخصیت های نامدار تاریخ ایران است که در سده های نخست پس از تسلط خلفای عباسی بر ایران می زیست.
برای بقیه متن لینک رو می گذارم
درباره ترکستان
تُرکِستان به معنی سرزمین ترکان، لفظی پارسی است که هیچ گاه به یک منطقه واحد گفته نشده است. این نام اولین بار توسط جغرافی دانان پارسی زبان برای اشاره به منطقه زندگی تُرک ها استفاده شده است پس از تضعیف ایران در پی شکست های پیاپی از امپراتوری روسیه در سال ۱۸۶۰ روسیه برای تحت تسلط درآوردن کل آسیای میانه از نفوذ ایران و رفتن به سمت جنوب اقدام به تصرف شهر ترکستان ( واقع در قزاقستان امروزی ) نمود و به اشتباه نام این شهر را برای کل منطقه جدیدی که تحت تصرف درآورده بود گذاشت.
برای بقیه متن لینک رو می گذارم

در جواب به کسانی که فقط خودش رو گول می زنند و حرف های بدون سند و مدرک می زدندیا مدرک معتبر ندارند مدرک شون جعلی است با این حرف خودتان خار و بی ارزش می کنید بس کنید
درجواب شما ها
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
یک روزی از�برتراند راسل� ( فیلسوف، نویسنده و فعال صلح ) در قرن ۱۹ و ۲۰، پرسیدند چرا افراد متعصب حتی از فکر کردن و شک کردن درباره عقایدشون می ترسند؟
ایشون در پاسخ گفتن:
“چون او ( شخص متعصب ) فکر می کنه که چطور به تاول های پام بگم که این همه راهی که اومدم، اشتباه بود!”
تعصب یکی از بدترین طرز فکرهایی است که ما می توانیم در زندگی مان داشته باشیم.
آدمی که درگیر طرز فکر متعصبانه می شود، در واقع زاویه نگاه خودش را محدود می کند.
افراد متعصب، به طور کلی به شکل کورکورانه و بدون دلیل و منطق کافی، به موضوعی که مورد نظرشان هست نگاه می کنند و همین باعث می شود نتوانند تفکر منطقی و درست داشته باشند.
افرادی که درگیر تعصب می شوند، بخش منطق مغزشان از کار می افتد و با پرخاش یا ترس با بقیه ارتباط برقرار می کنند.
برای اینکه از این سم بزرگ ( تعصب ) دور بشویم، بهترین راه این است که پرسشگری را در خودمان تقویت کنیم.
وقتی من و شما، درباره یک موضوعی پرسش درست انجام بدیم و تحقیق کنیم، از یک جانبه نگاه کردن به اون موضوع دور می شویم.
پس اگر دوست ندارید به شکل یک آدم بی منطق و متعصب دیده شوید، حتما در مورد عقاید و باورهایتان:
• منابع موافق و مخالف رو مطالعه کنید
• پرسش های چالشی بپرسید
• تفکر منطقی کنید ( با دلیل و منطق و به شکل مستند در مورد موضوع فکر کنید. )
👤 ﺑﺮﺗﺮﺍﻧﺪ ﺭﺍﺳﻞ
▪️انسان کور را می توان درمان کرد اما نادان متعصب را هرگز. . . !
تعصب کور کورانه انسان بینا را کودن می کند. تعصب یک امر اشتباه است، حال فرقی نمی کند که این تعصب نسبت به دین، مذهب، نژاد، قوم، رنگ و حتی فردی باشد. تعصب، تعصب نام دارد. انسان متعصب برای مخفی کردن ضعف اجتماعی خود همواره در حال فرافکنی، تهمت، افترا، دروغ پردازی و جعل سازی نسبت به منتقدان خویش است.
غافل از اینکه برجسته ترین راه شناخت یک انسان بزرگ، اعتراف شجاعانه او به اشتباهات گذشته ی خویش است. از تعصب بپرهیزیم؛ تعصب، بیجا و بجا ندارد. تعصب، تعصب است. هر کس به وسعت تفکرش آزاد است. . . !
✍کریستوفر هیچنز
احمق به کسانی گفته میشود که برای اثبات گفته هایشان هیچ مدرکی ارائه نمیکنند اما برای زیر سوال بردن گفت دیگران از آنها مدرک طلب میکنند!
✍ آنتوان چخوف
هرگز با احمق ها بحث نکنید!
آنها اول سطح شما را تا سطح خودشان پایین میکشند،
بعد با تجربه یک عمر زندگی در آن سطح،
شما را شکست میدهند!!!
👤مارک تواین

منبع. C. E. Bosworth. "Afshin". Encyclop�dia Iranica. During the reign of the caliph Mahdi ( 158 - 69/775 - 85 ) the Afshin of Oshrusana is mentioned among several Iranian and Turkish rulers of Transoxania and the Central Asian steppes who submitted nominally to
https://www. iranicaonline. org/articles/afsin - princely - title/
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
V. Minorsky, Studies in Caucasian history, Cambridge University Press, 1957, ( footnote on page 111 ) .
. . . . . . . . . .
Bosworth 1971, p. 1060.
. . . . . . . . . . . . . . . . .
بستن
C. Edmund Bosworth ( 2005 ) , "OSRUŠANA " in Encyclop�dia Iranica. Accessed November 2010 [۱] "At the time of the Arab incursions into Transoxania, Osrušana had its own line of Iranian princes, the Afšins ( Ebn Ḵordāḏbeh, p. 40 ) , of whom the most famous was the general of the caliph Moʿtaṣem ( q. v. 833 - 42 ) , the Afšin Ḵayḏar or Ḥaydar b. Kāvus ( d. 841; see AFŠIN ) ", "The region was little urbanized, and it long preserved its
ancient Iranian feudal and patriarchal society. "
https://www. iranicaonline. org/articles/osrusana/
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Kramers, J. H. "Usrūshana. " Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C. E. Bosworth , E. van Donzel and W. P. Heinrichs. Brill, 2007
. . . . . . . . . . . . . . .
Lewis, Bernard. "The Political Language of Islam", Published by University of Chicago Press, 1991. excerpt from pg 482: "Babak's Iranianizing Rebellion in Azerbaijan gave occasion for sentiments at the capital to harden against men who were sympathetic to the more explicitly Iranian tradition. Victor ( 837 ) over Babak was al - Afshin, who was the hereditary Persian ruler of a district beyond the Oxus, but also a masterful general for the caliph. "
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Clifford Edmund Bosworth ( Translator with Commentary ) , The History of al - Tabari Vol. 33 "Storm and Stress along the Northern Frontiers of the 'Abbasid Caliphate: The Caliphate of al - Mu'tasim A. D. 833 - 842/A. H. 218 - 227", SUNY Press, 1991. Footenote 176 on pg 59: "Abu Dulaf's contigent of volunteers from lower Iraq would be mainly Arabs, and there seems in fact to have been hostility between him, as a representative of Arab influence at the caliphate court, and the Iranian Al - Afshin"
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
]P. B. Golden, "Khazar Turkic Ghulams in Caliphal Service", Journial Asiatique, 2004, vol. 292. pg 292:Some of the soldiers were slaves, others, such as al - Afshin, the scion of a ruling Central Asian ( Ustrushana/Ushrusana ) Iranian family, clearly were not".
. . . . . . . . . . . . . . .
Mottahedeh, Roy, "The Abbassid Caliphate in Iran", Cambridge History of Iran, IV, ed. R. N. Frye, 57 - 89. 1975 pg 75:" Al Mu'atism chose for this task the Afshin, the Iranian king of Ushrusuna".
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
D. Pipes. Turks in Early Muslim Service — JTS, 1978, 2, 85—96. excerpt:"Although two classical sources claim him a Turk, he came from Farghana, an Iranian cultural region and was not usually considered Turkish"
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Sourdel, D. "The Abbasid Caliphate. " Pages 104 - 39 in P. M. Holt, Ann K. S. Lambton, and Bernard Lewis ( eds. ) , The Cambridge History of Islam, I. Cambridge: Cambridge University Press, 1970. Quote from Pg 125: "and finally of Mazyar, a local chieftain of Tabaristan, against whom the caliph sent the Turkish general Afshin, the conqueror of Babak"
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
حسن یوسفی اشکوری ( ١١ اردیبهشت ١٣٧٦ ) . �ابن اشناس�. دانشنامه بزرگ اسلامی نویسنده: مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی. دریافت شده در ٢١ مهر ١٣٩٣.
زبان های ترکی�در چند مرحله بر�زبان فارسی�تأثیر گذاشته است. نخستین تأثیر زبان ترکی بر پارسی، در زمان حضور سربازان تُرک در ارتش�سامانیان�روی داد. پس از آن، در زمان فرمان روایی�غزنویان، �سلجوقیان�و پس از�حملهٔ مغول، تعداد بیشتری�وام واژهٔ�ترکی به زبان فارسی راه یافت؛ اما بیشترین راه یابی واژه های ترکی به زبان فارسی در زمان فرمانروایی�صفویان، که ترکمانان�قزلباش�در تأسیس آن نقش اساسی داشتند، و�قاجاریان�بر ایران بود.
• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹

منبع. C. E. Bosworth. "Afshin". Encyclop�dia Iranica. During the reign of the caliph Mahdi ( 158 - 69/775 - 85 ) the Afshin of Oshrusana is mentioned among several Iranian and Turkish rulers of Transoxania and the Central Asian steppes who submitted nominally to
https://www. iranicaonline. org/articles/afsin - princely - title/
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
V. Minorsky, Studies in Caucasian history, Cambridge University Press, 1957, ( footnote on page 111 ) .
. . . . . . . . . .
Bosworth 1971, p. 1060.
. . . . . . . . . . . . . . . . .
بستن
C. Edmund Bosworth ( 2005 ) , "OSRUŠANA " in Encyclop�dia Iranica. Accessed November 2010 [۱] "At the time of the Arab incursions into Transoxania, Osrušana had its own line of Iranian princes, the Afšins ( Ebn Ḵordāḏbeh, p. 40 ) , of whom the most famous was the general of the caliph Moʿtaṣem ( q. v. 833 - 42 ) , the Afšin Ḵayḏar or Ḥaydar b. Kāvus ( d. 841; see AFŠIN ) ", "The region was little urbanized, and it long preserved its
ancient Iranian feudal and patriarchal society. "
https://www. iranicaonline. org/articles/osrusana/
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Kramers, J. H. "Usrūshana. " Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C. E. Bosworth , E. van Donzel and W. P. Heinrichs. Brill, 2007
. . . . . . . . . . . . . . .
Lewis, Bernard. "The Political Language of Islam", Published by University of Chicago Press, 1991. excerpt from pg 482: "Babak's Iranianizing Rebellion in Azerbaijan gave occasion for sentiments at the capital to harden against men who were sympathetic to the more explicitly Iranian tradition. Victor ( 837 ) over Babak was al - Afshin, who was the hereditary Persian ruler of a district beyond the Oxus, but also a masterful general for the caliph. "
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Clifford Edmund Bosworth ( Translator with Commentary ) , The History of al - Tabari Vol. 33 "Storm and Stress along the Northern Frontiers of the 'Abbasid Caliphate: The Caliphate of al - Mu'tasim A. D. 833 - 842/A. H. 218 - 227", SUNY Press, 1991. Footenote 176 on pg 59: "Abu Dulaf's contigent of volunteers from lower Iraq would be mainly Arabs, and there seems in fact to have been hostility between him, as a representative of Arab influence at the caliphate court, and the Iranian Al - Afshin"
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
]P. B. Golden, "Khazar Turkic Ghulams in Caliphal Service", Journial Asiatique, 2004, vol. 292. pg 292:Some of the soldiers were slaves, others, such as al - Afshin, the scion of a ruling Central Asian ( Ustrushana/Ushrusana ) Iranian family, clearly were not".
. . . . . . . . . . . . . . .
Mottahedeh, Roy, "The Abbassid Caliphate in Iran", Cambridge History of Iran, IV, ed. R. N. Frye, 57 - 89. 1975 pg 75:" Al Mu'atism chose for this task the Afshin, the Iranian king of Ushrusuna".
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
D. Pipes. Turks in Early Muslim Service — JTS, 1978, 2, 85—96. excerpt:"Although two classical sources claim him a Turk, he came from Farghana, an Iranian cultural region and was not usually considered Turkish"
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Sourdel, D. "The Abbasid Caliphate. " Pages 104 - 39 in P. M. Holt, Ann K. S. Lambton, and Bernard Lewis ( eds. ) , The Cambridge History of Islam, I. Cambridge: Cambridge University Press, 1970. Quote from Pg 125: "and finally of Mazyar, a local chieftain of Tabaristan, against whom the caliph sent the Turkish general Afshin, the conqueror of Babak"
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
حسن یوسفی اشکوری ( ١١ اردیبهشت ١٣٧٦ ) . �ابن اشناس�. دانشنامه بزرگ اسلامی نویسنده: مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی. دریافت شده در ٢١ مهر ١٣٩٣.
زبان های ترکی�در چند مرحله بر�زبان فارسی�تأثیر گذاشته است. نخستین تأثیر زبان ترکی بر پارسی، در زمان حضور سربازان تُرک در ارتش�سامانیان�روی داد. پس از آن، در زمان فرمان روایی�غزنویان، �سلجوقیان�و پس از�حملهٔ مغول، تعداد بیشتری�وام واژهٔ�ترکی به زبان فارسی راه یافت؛ اما بیشترین راه یابی واژه های ترکی به زبان فارسی در زمان فرمانروایی�صفویان، که ترکمانان�قزلباش�در تأسیس آن نقش اساسی داشتند، و�قاجاریان�بر ایران بود.
• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹

• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹