در زبانِ پارسیِ میانه واژه یِ " اَمَر" به معنایِ " شمارش ناپذیر، بی شمار" آمده است که از دو تکواژِ زیر ساخته شده است:
1 - پیشوندِ " اَ" که پیشوندِ نفی ساز است،
2 - "مَر" که به ریشه یِ اوستاییِ "مَر" به معنایِ "شمردن" باز می گردد.
برابر آلمانی: unzaehlbar
برابر عَنگلیسی: uncountable
1 - پیشوندِ " اَ" که پیشوندِ نفی ساز است،
2 - "مَر" که به ریشه یِ اوستاییِ "مَر" به معنایِ "شمردن" باز می گردد.
برابر آلمانی: unzaehlbar
برابر عَنگلیسی: uncountable