reductionism

در روند شناخت پدیده ی بارش باران و تگرگ و برف دانشمند از خود می پرسد چطور؟! و دیندار و فیلسوف و عارف از خود میپرسند چرا؟!.
دانشمند پس از دریافت و کشف پاسخ سوال خود یعنی چطوری!! در ارائه ی پاسخ به سوال چرائی به آنان میگوید تا بذر ها هم که مثل شما پا ندارند تا به سر چشمه و لب جوی روند، بتوانند تشنگی خود را رفع نمایند.
در پیشگاه دینداران و حکیمان و عارفان دینی که گویا مخالف تقلیل گرایی علمی و شیفته ی طرح سوالات نوع چرائی و جواب دادن به آنها هستند، میپرسیم که چرا خدای حقیقی و واقعی در محتوای هرکدام از گیتی ها، کیهان ها و یا جهان های متناهی، موازی، مساوی و بیشمار، هفت سامان یا نظام کلی در قالب هفت عالم یا دنیا به شکل آسمان ها و زمین های هفتگانه و هرآنچه که بین آنهاست، آفریده و نه فقط یک نظم و سامان و چه هدف اولیه، وسطیه یا میانیه و غائیه یا نهائیه ( و یا به بیانی آشناتر: بدایه ای، واسطه ای، نهایه ای ) از این آفرینش هفتگانه داشته؟!.
امرجنس ( emergence ) یعنی پیدایش از راه و به روش تبدیل قوه یا امکان به فعل و در این زمینه ملاصدرا به این حقیقت دست یافته که یک فعل در پایان حرکت خود دیگر نمیتواند به قوه تبدیل شود، اما نتوانسته است که درجات تکاملی برتر همان قوه ای که در این دنیا در یک درجه تکاملی به فعلیت رسیده است، شهود نماید که در روند ظهورات یا پیدایشات و به کثرت رسیدن های متوالی همین دنیا به ترتیب و نوبه خاص و ویژه ی از پیش تعیین شده ی خویش به فعلیت خواهند رسید و هر بار در مدار و مرتبه ای برتر از قبل و آنهم فقط و فقط از یک راه و به یک روش مطلق، معقول و منطقی یعنی از طریق گردش دایره وار وقوع مهبانگ های هفتگانه بر اثر نوسانات خودکار و متوالی انبساط و انقباض در چهارچوب طرح مطلق آفرینش و بر اساس قوانین جاودانه و آئین نامه های اجرایی ثابت و پایدار و تغییر ناپذیر آن در طی این سفر بسیار طولانی و دایره وار دنیوی، مقطعی، نزولی و صعودی محتوای کیهان یا جهان بین دو بهشت برین متوالی در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، اعتدال و نظم و هماهنگی.
و نه از طریق قبض یا جدائی روح بطور دائم از بدن به اصطلاح مادی و صعود و معراج آن در قالبی مثالی یا خیالی به عالم میانی تحت عنوان برزخ و الاآخر.