prosodic boundary

پیشنهاد کاربران

مرز آوایی - مرز آهنگی - مرز نوایی - مرز عروضی - مرز مکث و تکیه در گفتار
مرز عروضی نقطه ای در یک نطق گفتاری است که با پدیده های مهم عروضی آکوستیک، مانند مکث ها و تغییر زیر و بمی صدا، مرتبط است.
بطور ساده یعنی جایی در گفتار که مکث، تغییر آهنگ، یا تغییر تکیه نشان می دهد که یک واحد گفتاری تمام شده یا به بخش دیگری منتقل شده است.
...
[مشاهده متن کامل]

در زبان گفتاری ، ما فقط کلمات را پشت سرهم نمی گوییم؛ بلکه با آهنگ، تکیه، مکث و زیر و بمی صدا هم معنی را منتقل می کنیم.
مرز عروضی همان نقطه ای است که این نشانه های نوایی به شنونده می فهمانند یک بخش از جمله یا عبارت تمام شده است.
در عمل چه نقشی دارد؟
این مرزها کمک می کنند شنونده بفهمد:
۱ - کجا یک عبارت تمام می شود.
۲ - کجا جمله عوض می شود.
۳ - کدام کلمه یا بخش مهم تر است.
۴ - کجا ابهام معنایی وجود دارد یا از بین می رود.
مثال ساده
در این دو حالت فرق را ببین :
. Let's eat, grandma بیاید غذا بخوریم، مادر بزرگ ( اینجا مکث بعد از eat مرز نوایی را درست نشان می دهد )
. let's eat grandma بیاید مادر بزرگ را بخوریم ( این جمله بدون مرز نوایی معنی غلط و خنده دار پیدا می کند )
اینجا مکث و مرز نوایی معنی را عوض می کند. در حالت اول، مرز نوایی جمله را روشن می کند و در حالت دوم بدون مرز مناسب، معنی عجیب می شود.
چند مثال دیگر:
After the movie, we went home ( مکث بعد از movie مرز آوایی را نشان می دهد )
بعد از فیلم، ما به خانه رفتیم
if you need help, call me ( مرز نوایی بعد از help معنی را روشن می کند )
اگر کمک خواستی، به من زنگ بزن