🔸 معادل فارسی:
• تخت رحمت / کرسی رحمت
• ( در عهد عتیق ) سرپوش طلایی صندوق عهد ( تابوت )
• ( در الهیات مسیحی ) نماد تخت خداوند و محل آمرزش گناهان
🔸 معنی دقیق:
اصطلاحی است با ریشه ای عمیق در کتاب مقدس ( عهد عتیق و جدید ) که در سه سطح اصلی معنا می شود:
... [مشاهده متن کامل]
۱. در عهد عتیق و یهودیت:
به درپوش طلایی خالصی گفته می شود که روی صندوق عهد ( تابوت ) قرار داشت . این درپوش با دو فرشته ی زرین ( کروبیان ) در دو طرف، تخت خداوند ( یهوه ) را تشکیل می داد و محل ظهور و سخن گفتن او با موسی و کاهنان به شمار می رفت . در روز کفاره ( یوم کیپور ) ، کاهن اعظم خون قربانی را بر روی آن می پاشید تا گناهان قوم اسرائیل را کفاره کند .
۲. در عهد جدید و الهیات مسیحی:
در مسیحیت، اغلب به عنوان نمادی از مسیح ( عیسی ) تعبیر می شود که با مرگ خود، کفاره ای کامل برای گناهان بشر فراهم آورد . در رساله ی عبرانیان، از �مرسی سیت� به عنوان بخشی از قدس الأقداس و نمادی از آمرزش و رحمت الهی یاد شده است .
۳. کاربرد مجازی:
این عبارت گاهی در ادبیات و موسیقی نیز به عنوان استعاره ای از رحمت، بخشش، و جایگاه امن و مقدس به کار می رود.
بار معنایی آن مذهبی، تاریخی، و نمادین است و در متون دینی، الهیات، و تاریخ ادیان کاربرد دارد.
• تخت رحمت / کرسی رحمت
• ( در عهد عتیق ) سرپوش طلایی صندوق عهد ( تابوت )
• ( در الهیات مسیحی ) نماد تخت خداوند و محل آمرزش گناهان
🔸 معنی دقیق:
اصطلاحی است با ریشه ای عمیق در کتاب مقدس ( عهد عتیق و جدید ) که در سه سطح اصلی معنا می شود:
... [مشاهده متن کامل]
۱. در عهد عتیق و یهودیت:
به درپوش طلایی خالصی گفته می شود که روی صندوق عهد ( تابوت ) قرار داشت . این درپوش با دو فرشته ی زرین ( کروبیان ) در دو طرف، تخت خداوند ( یهوه ) را تشکیل می داد و محل ظهور و سخن گفتن او با موسی و کاهنان به شمار می رفت . در روز کفاره ( یوم کیپور ) ، کاهن اعظم خون قربانی را بر روی آن می پاشید تا گناهان قوم اسرائیل را کفاره کند .
۲. در عهد جدید و الهیات مسیحی:
در مسیحیت، اغلب به عنوان نمادی از مسیح ( عیسی ) تعبیر می شود که با مرگ خود، کفاره ای کامل برای گناهان بشر فراهم آورد . در رساله ی عبرانیان، از �مرسی سیت� به عنوان بخشی از قدس الأقداس و نمادی از آمرزش و رحمت الهی یاد شده است .
۳. کاربرد مجازی:
این عبارت گاهی در ادبیات و موسیقی نیز به عنوان استعاره ای از رحمت، بخشش، و جایگاه امن و مقدس به کار می رود.
بار معنایی آن مذهبی، تاریخی، و نمادین است و در متون دینی، الهیات، و تاریخ ادیان کاربرد دارد.