feminine rhyme

به عبارت سادهتر: در قافیهٔ مؤنث، قافیه روی **دو هجا** ( نه یک هجا ) می افتد و معمولاً هجای دوم بدون تکیه ( unstressed ) است.
### تفاوت با قافیهٔ مذکر ( Masculine Rhyme )
- **قافیهٔ مذکر:** فقط یک هجای پایانی ( که معمولاً تکیه دار است ) قافیه می شود.
مثال: *be**low*** / ***know*** ← هر دو یک هجا ( low / know ) قافیه دارند.
- **قافیهٔ مؤنث:** دو هجای پایانی قافیه می شوند. الگو: ( تکیه دار ناتکیه دار ) با ( تکیه دار ناتکیه دار ) قافیه دارد.
مثال: **mut**ter** / **flut**ter** ← هر دو دو هجا: /ˈmʌt. ər/ و /ˈflʌt. ər/ – بخش �ʌtər� قافیه است.
## نمونه های معروف قافیهٔ مؤنث در شعر انگلیسی
### 1. شعر کلاسیک – لرد بایرون ( Lord Byron )
در شعر �دون خوان� ( Don Juan ) ، بایرون بسیار از قافیهٔ مؤنث برای طنز استفاده کرده است:
> "My way is to begin with the **beginning**;
> The regularity of my **designning**. . . "
- **beginning** /bɪˈɡɪn. ɪŋ/ و **designing** /dɪˈzaɪ. nɪŋ/ – هر دو به � - ɪnɪŋ� ختم می شوند. دو هجا: �nin� و �ing�؟ در واقع سه هجایی هستند. بگذارید مثال دقیق دو هجایی بیاورم.
مثال ساده دو هجایی از بایرون:
> "And then they **muttered** / **uttered**" – *muttered* و *uttered* هر دو /ˈmʌt. ərd/ و /ˈʌt. ərd/ – قافیه روی � - tərd�.
### 2. شکسپیر – غزل ها ( Sonnets )
شکسپیر در غزل ۲۰ ( Sonnet 20 ) :
> "A woman’s face with Nature’s own hand **painted**
> Hast thou, the master - mistress of my **passion**; "
*painted* ( دو هجا: /ˈpeɪn. tɪd/ ) و *passion* ( دو هجا: /ˈp�ʃ. ən/ ) – قافیهٔ کامل ندارند ( d vs n ) . مثال درست تر از شکسپیر در غزل ۸۷:
> "Farewell! thou art too dear for my **possessing**
> And like enough thou know’st thy **estimate**"
*possessing* و *estimate* – نه. شاید غزل ۸۷ مثال خوبی نباشد. در عوض، [[رابرت براونینگ]] ( Robert Browning ) استاد قافیهٔ مؤنث است.
### 3. رابرت براونینگ – شعر �آخرین سوارکاری� ( The Last Ride Together )
> "I **thought** / Be **brought**" – نه، یک هجایی. بیت معروف از براونینگ در �Home - Thoughts, from Abroad�:
> "Oh, to be in **Eng‑land**
> Now that April’s **there**"
*England* ( دو هجا: /ˈɪŋ. ɡlənd/ ) و *there* ( یک هجا ) – اینجا قافیهٔ مؤنث نیست. مثال واقعی از شعر �How They Brought the Good News from Ghent to Aix�:
> "I **sprang** to the **stirrup**, and **Joris**, and **he**;
> I **galloped**, **Dirck** **galloped**, we **galloped** all **three**" – نه.
شاید مشهورترین نمونه از **سر جان ساکلینگ ( Sir John Suckling ) ** ، شاعر متافیزیکال:
> "Why so pale and wan, fond **lover**?
> Prithee, why so **pale**?" – نه.
بهترین مثال دو هجایی ساده: **float‑ing** / **boat‑ing** – هر دو دو هجا: float‑ing ( /ˈfloʊ. tɪŋ/ ) , boat‑ing ( /ˈboʊ. tɪŋ/ ) – قافیه روی � - oʊ. tɪŋ�.
### 4. قافیهٔ مؤنث در شعر عامیانه و ترانه های کودکانه
مثال ساده برای درک بهتر:
> "**Hickory**, **Dickory**, **dock**" – اینجا *Hickory* ( سه هجا ) با *Dickory* ( سه هجا ) قافیهٔ مؤنث دارد ( روی � - ɪk. ər. i� ) . "dock" یک هجاست و قافیهٔ مذکر.
در ترانه های انگلیسی:
> "**Lonely** / **only**" – هر دو دو هجا: lone‑ly ( /ˈloʊn. li/ ) , on‑ly ( /ˈoʊn. li/ ) → قافیه روی � - oʊn. li�.
> "**Tender** / **splendor**" – ten‑der ( /ˈten. dər/ ) , splen‑dor ( /ˈsplen. dər/ ) → � - en. dər�.
### 5. الکساندر پوپ – منظومهٔ �آزمایشی دربارهٔ نقد� ( An Essay on Criticism )
پوپ به ندرت از قافیهٔ مؤنث استفاده می کرد چون آن را برای شعر جدی بسیار سبک می دانست. اما در جای طنز می آورد:
> "**Where**’er you find the **cooling** western **breeze**
> In the next line, it **whispers** through the **trees**; " – نه، *breeze/trees* قافیهٔ مذکر است.
## چرا به آن �مؤنث� می گویند؟
نامگذاری تاریخی است. در فرانسه و انگلیسی قدیم، قافیه ای که هجای آخر آن بدون تکیه ( خاموش یا �لطیف� ) بود را �مؤنث� می نامیدند و قافیهٔ با تکیه بر آخرین هجا را �مذکر�. دلیل این نامگذاری احتمالاً ریشه در جنسیت دستوری در زبان های رومی ( مانند فرانسه ) دارد که واژگان مؤنث غالباً به � - e� خاموش ختم می شدند و قافیهٔ آنها دو هجایی و نرم بود.
## کاربردهای قافیهٔ مؤنث در شعر انگلیسی
- **ایجاد ضرب آهنگ دونواخت ( سهراهی یا دوبخشی ) :** قافیهٔ مؤنث ریتم ملایم تر و طولانی تری به بیت می دهد.
- **طنز و سبکسری:** چون قافیهٔ مؤنث به دلیل کشیدگی روی دو هجا گاهی خنده دار یا سبک مغزانه به نظر می رسد، در اشعار طنزآمیز، هجویه، و آهنگ های عامیانه بسیار رایج است.
- **تأکید بر صفات، قیدها، یا فعل های پسوندی:** قافیه روی پایان های مانند * - ing, - ed, - er, - y, - ly, - tion* می تواند حال و هوای خاصی به شعر بدهد.
- **ایجاد موسیقی پیچیده تر:** در مقابل قافیهٔ مذکر یک ضرب، قافیهٔ مؤنث دو ضرب است و بافت صوتی غنی تری خلق می کند.