در زبان اقتصاد سیاسی، تعبیر exorbitant privilege به امتیازی اطلاق می شود که نه صرفاً بزرگ، بلکه �فرااندازه� و بیرون از حدود متعارف نظام است؛ امتیازی که ساختار قدرت مالی جهان آن را به یک کشور می بخشد.
... [مشاهده متن کامل]
این اصطلاح در دههٔ ۱۹۶۰ از سوی
Val�ry Giscard d'Estaing
برای توصیف موقعیت پول ملیِ
United States
به کار رفت؛ زمانی که دلار در مرکز نظام پولی بین المللی ایستاده بود و دیگر کشورها ذخایر ارزی خود را به آن نگه می داشتند.
مقصود از این �امتیاز گزاف� آن است که کشوری با پولِ ذخیرهٔ جهانی، می تواند بدهی خود را به همان پولی منتشر کند که جهان خواهان آن است. نیاز ندارد نخست ارز بیگانه فراهم آورد؛ خود منبع ارزی است که دیگران در پی آن اند. هزینهٔ استقراضش پایین تر می آید، کسری هایش آسان تر تأمین می شود، و فشار بحران های ارزی دیرتر و خفیف تر بر آن وارد می گردد.
در مقابل، کشورهایی که پولشان نقش ذخیرهٔ جهانی ندارد، ناگزیرند برای پرداخت بدهی های خارجی یا واردات اساسی، ارز معتبر به دست آورند؛ و همین وابستگی، آن ها را در برابر شوک های بیرونی آسیب پذیرتر می کند.
از این رو، exorbitant privilege صرفاً یک عبارت انتقادی نیست؛ توصیفی است از برتری نهادی در نظم مالی جهانی، برتری ای که از جایگاه پولی ناشی می شود، نه از فضیلت یا عدالت.
... [مشاهده متن کامل]
این اصطلاح در دههٔ ۱۹۶۰ از سوی
برای توصیف موقعیت پول ملیِ
به کار رفت؛ زمانی که دلار در مرکز نظام پولی بین المللی ایستاده بود و دیگر کشورها ذخایر ارزی خود را به آن نگه می داشتند.
مقصود از این �امتیاز گزاف� آن است که کشوری با پولِ ذخیرهٔ جهانی، می تواند بدهی خود را به همان پولی منتشر کند که جهان خواهان آن است. نیاز ندارد نخست ارز بیگانه فراهم آورد؛ خود منبع ارزی است که دیگران در پی آن اند. هزینهٔ استقراضش پایین تر می آید، کسری هایش آسان تر تأمین می شود، و فشار بحران های ارزی دیرتر و خفیف تر بر آن وارد می گردد.
در مقابل، کشورهایی که پولشان نقش ذخیرهٔ جهانی ندارد، ناگزیرند برای پرداخت بدهی های خارجی یا واردات اساسی، ارز معتبر به دست آورند؛ و همین وابستگی، آن ها را در برابر شوک های بیرونی آسیب پذیرتر می کند.
از این رو، exorbitant privilege صرفاً یک عبارت انتقادی نیست؛ توصیفی است از برتری نهادی در نظم مالی جهانی، برتری ای که از جایگاه پولی ناشی می شود، نه از فضیلت یا عدالت.