dyadic splitting

اصطلاحی در روان شناسی بالینی و زوج درمانی است که به الگویی گفته می شود که در آن مکانیزم دفاعی splitting ( تفکیک افراطی خوب و بد ) نه فقط در درون یک فرد، بلکه در خود رابطه ی دو نفره ( dyad ) و در تعامل زوجین ظهور می کند. در این حالت، رابطه با الگوی تناوبی آرمانی سازی افراطی ( بت واره کردن ) و بی ارزش سازی شدید ( تحقیر ) مشخص می شود. این مفهوم توسط سیگل ( Siegel, 2006 ) در مقاله ای در مجله ی Family Psychology معرفی شد و با مقیاس Dyadic Splitting Scale سنجیده می شود. پژوهش ها حضور آن را در نمونه های مردان مرتکب خشونت خانگی، زنان قربانی خشونت که به آزارگر بازمی گردند، و زوج های آسیب پذیر از نظر خودشیفتگی نشان داده اند. همچنین در بافت خشونت خانگی، dyadic splitting به تفکیک �اوِ واقعی� ( نسخه ی آرمانی شده ) از �اوِ آزارگر� اشاره دارد که به قربانی کمک می کند خشونت را نادیده بگیرد و در رابطه بماند. بار معنایی آن بالینی، منفی و آسیب شناختی است.