checks and balances

۱. توازن قدرت:
این عبارت عمدتاً در ادبیات روابط بین الملل و به معنای توزیع قدرت میان کشورها به کار می رود، نه توازن نهادی در درون یک حکومت. در مباحث ساختار داخلی حکومت، این اصطلاح مفهوم فنی �بازدارندگی متقابل قوا� را دقیق منتقل نمی کند.
۲. تفکیک قوا:
این اصطلاح، بیشتر به معماری بنیادین نظام سیاسی اشاره دارد که طبق آن قدرت به سه قوه مقننه، مجریه و قضائیه تقسیم می شود. اما برای تحقق �پایش و توازن� فقط تفکیک کافی نیست؛ ایجاد سازوکارهایی که هریک از قوا بتوانند دیگری را مهار کنند ( یعنی Checks and Balances ) لازمة کارآمدی این تفکیک است.
۳. تعادل و توازن قوا:
این ترکیب، هرچند به توزیع متعادل قدرت میان نهادها دلالت دارد و نزدیک به مفهوم اصلی است، اما عنصر کلیدی �پایش و نظارت متقابل� را، که جوهره سازوکار Checks and Balances است، در بر ندارد یا صرفاً به صورت تلویحی و غیرشفاف بیان می کند.
۴. نظارت بر قوای سه گانه:
این تعبیر صرفاً ناظر بر ساز و کارهای پایشگرانه است و بعد توازن ( Balance ) و بازدارندگی دوجانبه قوا را نادیده می گیرد. در حالی که در نظام Checks and Balances، قوا نه تنها از یکدیگر مستقل اند بلکه هر یک ابزارهایی برای محدود کردن قدرت دیگر قوا دارند و بر یکدیگر اعمال نظارت می کنند.
جمع بندی:
با توجه به مباحث فوق، پیشنهاد بنده به مانند برخی از دوستان، �سازوکار پایش و توازن�است. سازوکاری که ضمن پایش متقابل قوا، به توزیع متوازن قدرت میان قوای حاکمه می انجامد. این معادل تمامی ابعاد نظری و عملی را در بر می گیرد و هم بنیان ساختاری ( Balance ) و هم سازوکار مهارگرانه ( Checks ) را به خوبی منتقل می کند.