بررسیِ واژگانِ "زبودن/زبای - ، زبان، زبون، زوزه و. . . " در زبانِ پارسی:
ریشه یِ اوستاییِ "زَو:zav" یا "زبا:zbā" به معناهایِ زیر بوده است:
صدا زدن، خواندن، فراخواندن، احضار کردن، به نام خواندن/نامیدن، برای کمکِ خود کسی را خواندن، خواهش کردن، یاری خواستن، نیایش کردن.
... [مشاهده متن کامل]
بُن کُنونیِ ریشه یِ اوستاییِ "زَو/زبا"، واژگانِ "زَوَ:zava" ، "زوزو:zūzv"، "زَئُزَو:zaozav"، "زَئُزیو:zaozīv"، "زبَیَ:zbaya" بوده است و کُنیده واژه ( =PPfP ) یِ آن، "زباتَ:zbāta" بوده است.
نکته 1: واژه یِ "زبان" در پارسی برآمده از ریشه یِ اوستاییِ "زبا" به معنایِ "صدا زدن، خواندن، فراخواندن" به همراهِ پسوندِ اوستاییِ " َن:an/نَ:na/ َ نَ:ana" بوده است.
نکته 2: ریشه یِ اوستاییِ "زَو/زبا" با واژه یِ آلمانیِ "rufen" هممعنا است.
نکته 3: فعلی که در زبانِ پارسیِ نو با ریشه یِ اوستاییِ "زبا" همبسته است، "زبودن/زبای - ( زبادن ) " می باشد.
نکته 4: ریشه یِ واژه یِ "زبون" به همین "زبا" بازمی گردد. نیاز به یادآوری است که "زبون" از فعلِ "زبودن/زبای - " ریختی بمانندِ واژگانِ زیر دارد:
"مون ( مودَن/مای - ) "، "آزمون ( آزمودن/آزمای - ) "، "آمون ( آمودن/آمای ) "، "نمون، نمونه ( نمودن/نمای - ) "، "افزون، افزونه ( افزودن/افزای ) "، "پالون ( پالودن/پالای - ) " و. . . .
پرسش: واژه یِ"زبون"، بسته به ریشه یِ اوستاییِ "زبا" به چه معناست؟
به روشنی واژه یِ "زبون" ( صفت ) را باید با کُنیده واژه یا بُن گذشته یِ ریشه یِ "زبا" همبسته دانست؛ از اینرو واژه یِ "زبون" به معنایِ " یاری خواسته، خواهش کرده، برای کمکِ خود کسی را فراخوانده/صدا زده" است.
نکته 5: آشکارا واژه یِ "زوزه" در زبانِ پارسی با بُنهایِ کُنونیِ "زوزو:zūzv"، "زَئُزَو:zaozav"، "زَئُزیو:zaozīv" همبسته است.
نکته 6: کُنیده واژه یِ "زباتَ" ( اوستایی ) ، در پارسیِ نو به ریختِ "زباد، زباده" می آید؛ درست بمانندِ "گُشاد ( ه ) " از مصدرِ "گشادن/گشودن"، "ماد ( ه ) " از مصدرِ "مادَن/مودَن"، "آلاد ( ه ) ، پالاد ( ه ) " از مصدرهایِ "آلادن/آلودن، پالادن/پالودن" و. . . .
نکته 7: ریختِ دیگرِ مصدرِ "زبودن"، "زباییدن" نیز می باشد.
. . . . .
پَسگشتها:
1 - روبرگهایِ 599 و 600 از نبیگِ "فرهنگ واژه هایِ اوستا"
2 - ستونهایِ 1666 و 1667 از نبیگِ "فرهنگنامه ی زبانِ ایرانیِ کهن" ( کریستین بارتولومه )
ریشه یِ اوستاییِ "زَو:zav" یا "زبا:zbā" به معناهایِ زیر بوده است:
صدا زدن، خواندن، فراخواندن، احضار کردن، به نام خواندن/نامیدن، برای کمکِ خود کسی را خواندن، خواهش کردن، یاری خواستن، نیایش کردن.
... [مشاهده متن کامل]
بُن کُنونیِ ریشه یِ اوستاییِ "زَو/زبا"، واژگانِ "زَوَ:zava" ، "زوزو:zūzv"، "زَئُزَو:zaozav"، "زَئُزیو:zaozīv"، "زبَیَ:zbaya" بوده است و کُنیده واژه ( =PPfP ) یِ آن، "زباتَ:zbāta" بوده است.
نکته 1: واژه یِ "زبان" در پارسی برآمده از ریشه یِ اوستاییِ "زبا" به معنایِ "صدا زدن، خواندن، فراخواندن" به همراهِ پسوندِ اوستاییِ " َن:an/نَ:na/ َ نَ:ana" بوده است.
نکته 2: ریشه یِ اوستاییِ "زَو/زبا" با واژه یِ آلمانیِ "rufen" هممعنا است.
نکته 3: فعلی که در زبانِ پارسیِ نو با ریشه یِ اوستاییِ "زبا" همبسته است، "زبودن/زبای - ( زبادن ) " می باشد.
نکته 4: ریشه یِ واژه یِ "زبون" به همین "زبا" بازمی گردد. نیاز به یادآوری است که "زبون" از فعلِ "زبودن/زبای - " ریختی بمانندِ واژگانِ زیر دارد:
"مون ( مودَن/مای - ) "، "آزمون ( آزمودن/آزمای - ) "، "آمون ( آمودن/آمای ) "، "نمون، نمونه ( نمودن/نمای - ) "، "افزون، افزونه ( افزودن/افزای ) "، "پالون ( پالودن/پالای - ) " و. . . .
پرسش: واژه یِ"زبون"، بسته به ریشه یِ اوستاییِ "زبا" به چه معناست؟
به روشنی واژه یِ "زبون" ( صفت ) را باید با کُنیده واژه یا بُن گذشته یِ ریشه یِ "زبا" همبسته دانست؛ از اینرو واژه یِ "زبون" به معنایِ " یاری خواسته، خواهش کرده، برای کمکِ خود کسی را فراخوانده/صدا زده" است.
نکته 5: آشکارا واژه یِ "زوزه" در زبانِ پارسی با بُنهایِ کُنونیِ "زوزو:zūzv"، "زَئُزَو:zaozav"، "زَئُزیو:zaozīv" همبسته است.
نکته 6: کُنیده واژه یِ "زباتَ" ( اوستایی ) ، در پارسیِ نو به ریختِ "زباد، زباده" می آید؛ درست بمانندِ "گُشاد ( ه ) " از مصدرِ "گشادن/گشودن"، "ماد ( ه ) " از مصدرِ "مادَن/مودَن"، "آلاد ( ه ) ، پالاد ( ه ) " از مصدرهایِ "آلادن/آلودن، پالادن/پالودن" و. . . .
نکته 7: ریختِ دیگرِ مصدرِ "زبودن"، "زباییدن" نیز می باشد.
. . . . .
پَسگشتها:
1 - روبرگهایِ 599 و 600 از نبیگِ "فرهنگ واژه هایِ اوستا"
2 - ستونهایِ 1666 و 1667 از نبیگِ "فرهنگنامه ی زبانِ ایرانیِ کهن" ( کریستین بارتولومه )
