در مصرع اول مراد و مقصود شاعر کیست؟

جهان آشوب ماه برقع انداز
به گلگون پا درآورد از سرناز

به صحرا تاخت از دامان کهسار
نه مست مست و نه هشیار هشیار

ز پی تازان بتان سر خوش مست
یکی شیشه یکی پیمانه در دست

گذشتی چون به طرف چشمه ساری
به آب می‌فروشستی غباری

✏ وحشی بافقی