مخاطب این ضرب المثل چه کسی است؟

نظامی گنجوی  از شاعرانی است که در تغییر سبک موثر بوده است. نظامی با آوردن استعارات رنگین و تشبیهات خیالی باعث نوآوری بزرگی در سبک بینابین قرن ششم هجری شده است. نظامی با احساس و عاطفۀ واقعی یک شاعر با زندگی و هستی برخورد میکند؛ عشق در آثار نظامی، هم عشق لطیف و عاطفی و هم عشق زمینی از جایگاهی ویژه برخوردار است؛ با این همه، در همین تغزلیات و شرح ماجراهای عاشقانۀ او پایبندی به اخلاقیات و اعتدال در تجارب بشری و رعایت حدود و پرهیزگاری و اعتقاد ژرف او آشکار است. او خود نیز نمونۀ عالی پاکی اخلاق بوده است. در تمام دیوان وی یک لفظ رکیک و یک سخن زشت و بیهوده پیدا نمیشود و یک بیت هجو از اول تا آخر زندگی بر زبانش جاری نشده است که نشان از پاکی دل و مهربانی قلب اوست. 

جلال آل احمد در سال ۱۳۲۳ به حزب توده ايران پيوست و عملاً از تفكرات مذهبی دست شست. دوران پر حرارت بلوغ كه شك و ترديد لازمه آن دوره از زندگی بود، اوج گيری حركت‌های چپ گرايانه حزب توده ايران و توجه جوانان پرشور آن زمان به شعارهای تند وانقلابی آن حزب و درگيری جنگ جهانی دوم عواملی بودند كه باعث تغيير مسير فكری آن احد شدند. همه اين عوامل دست به دست هم داد تا جوانكی با انگشتری عقيق با دست و سر تراشيده، تبديل شد به جوانی مرتب و منظم با يك كراوات و يكدست لباس نيمدار آمريكايی شود. جلال آل احمد در سال ۱۳۲۶ به استخدام آموزش و پرورش درآمد. در همان سال، به رهبری خليل ملكی و ۱۰ تن ديگر از حزب توده جدا شد. آنها از رهبری حزب و مشی آن انتقاد ميكردند و نميتوانستند بپذيرند كه يك حزب ايرانی، آلت دست كشور بيگانه باشد. در اين سال با همراهی گروهی از همفكرانش طرح استعفای دسته جمعی خود را نوشتند. جلال آل احمد با نثر عصيانگر خویش اينگونه ميگويد: روزگاری بود و حزب توده ای بود و حرف و سخنی داشت و انقلابی مينمود و ضد استعمار حرف ميزد و مدافع كارگران و دهقانان بود و چه دعويهای ديگر و چه شوری كه انگيخته بود و ما جوان بوديم و عضو آن حزب بوديم و نميدانستيم سر نخ دست كيست؟ و جوانيمان را فرسوديم و تجربه آموختيم. برای خود من اما روزی شروع شد كه مأمور انتظامات يكی از تظاهرات حزبی بوديم (سال ۲۳ يا ۲۴؟) از درب حزب خيابان فردوسی تا چهارراه مخبرالدوله با بازوبند انتظامات چه فخرها كه به خلق نفروختم، اما اول شاه آباد چشمم افتاد به كاميون‌های روسی پر از سرباز كه ناظر و حامی تظاهرات ما كنار خيابان صف كشيده بودند كه يك مرتبه جا خوردم و چنان خجالت كشيدم كه تپيدم توی كوچه سيد هاشم و..... / عصیانگر، نوشته جلال آل احمد.

شاخه‌ای از آریایی ها برای اولین بار وارد فلات ایران شدند در خیلی قبل از سال ۱۶۵۰ پیش از میلاد، که وارد بخش شمال خاور فلات ایران شدند و نشانه های حضور آنان پس از سال این سالها در پیش از میلاد و در آثار باستانی بجا مانده مشهود است که در جنوب آسیای صغیر وجود داشته اند و طبق احتمالات، پیش از این حرکت، ابتدا گروهی از جنگاوران با اسب ها و احیاناً ارابه های جنگی بسیار ساده و ابتدایی از شمال دریای خزر و قفقاز گذشته و در کوههای زاگرس ساکن شدند و گروه دیگر از آنان از جیحون گذشته و به فلات ایران روی آوردند که این شاخه از آریاییها به شاخه اصلی یا هند و ژرمنی معروفند، البته پیش از ورود آریایی ها به داخل فلات ایران اقوامی از حوریان و کادوسیان و غیره در داخل فلات ایران میزیستند که با ورود آریایی ها صاحب تمدن درخشان در کنار آریایی ها شدند. لازم به ذکر است که ورود آریایی ها به ایران در یک نوبت نبوده و همه آریاییها همزمان بر این ناحیه وارد نشدند، آریایی ها از دو ناحیه مشرق و مغرب ایران وارد این سرزمین شدند که ابتدا شاید، گروهی از جنگجویان و بعدها مردمان و اقوام کوچ نشین آریایی وارد این سرزمین شدند.

آغازِ سخن به [بهتر] که کند عارف دانا 
بر نام خداوند تبارک وتعالی 
سر دفتر دیوان کُتُب خانه ی دانش 
حمد است وستایش صفت حضرت اعلی/ از آذری اسفراینی.

در ضرب‌المثل «شکم درویشان تغار خداست»، مخاطب اصلی افراد توانگر، خیرخواه و کسانی هستند که توان کمک به نیازمندان را دارند.

منظور ضرب‌المثل این است که اطعام و کمک به فقیران و درویشان کاری پسندیده و مورد رضایت خداوند است؛ گویی هرچه در «تغار» (ظرف بزرگ) آنان ریخته شود، در راه خدا خرج شده است.

بنابراین، این ضرب‌المثل برای تشویق مردم به بخشش، انفاق و کمک به نیازمندان به کار می‌رود.

اشاره به فقرا  و مخاطب متمولین بخیل و خسیس که فقرا  را اطعام  نمی کنند.

که همانا اطعام فقرا ، کاسه صدقه در   راه خداست.

درود بر شما

خطاب به انسانهای خیر است تا  از درویشان دستگیری نمایند