جای خالی نقطه چین را پر کنید:

تعریف قصیده، بصورت خلاصه: شعری بلند در یک وزن و یک قافیه، معمولاً دربارهٔ ستایش، حکمت، شکوه‌نامه یا موضوعات جدی. که سه ویژگی‌ دارد: ۱- همهٔ ابیات یک قافیه دارند. ۲- بیت اول دارای ردیف و قافیه است، ولی بیت‌های بعد فقط قافیه. ۳- معمولاً طولانی هستش یعنی حدود ۲۰ تا ۶۰ بیت یا بیشتر.

در قابوس نامه عنصرالمعالی داستانی است که: متوکل خلیفه عباسی غلامی به نام فتح داشت و به او انواع فنون آموخته بود. روزی که شنا می آموخت، فتح دور از چشم مربیان خود در دجله مشغول شنا شد که آب طغیان کرد و او را با خود برد. متوکل وقتی خبر را شنید بسیار غمگین شد و اعلام کرد تا او را نیابید غذا نخواهم خورد، شناگران ماهر جستجو آغاز کردند ولی اثری از او نیافتند پس از یک هفته ملاحی او را زنده در یکی از شکاف های کنار دجله به سلامت یافت.
ملاح فتح را گرفت و پیش خلیفه آورد. خلیفه بسیار خوشحال شد و دستور داد غذا آماده کنند زیرا می پنداشت که فتح هفت شبانه روز غذا نخورده است.
فتح گفت: ای خلیفه من سیرم. متوکل گفت: مگر از آب دجله سیری؟ فتح گفت: نه من این هفت روز گرسنه نبودم که هر روز نانی بر طبقی نهاده ،بر روی آب فرود آمدی و من جهد کردمی و بگرفتمی و زندگانی من از آن نان بود و بر هر نانی نبشته بود: محمد بن الحسین الاسکاف متوکل فرمود که: در شهر ندا کنید که آن مرد که نان در دجله می افکند کیست؟ روز دیگر مردی بیامد و گفت: منم. متوکل گفت: به چه نشان؟ مرد گفت: بدان نشان که نام من بر روی هر نانی نبشته بود: محمدبن الحسین الاسکاف. خلیفه گفت این نشان درست آمد اما چند گاهیست تو نان در دجله می افکنی؟ گفت: یکسال است. گفت: غرض تو از این چه بوده است؟ گفت: شنیده بودم که نیکی کن و به رود انداز که روزی بر دهد. به دست من نیکی دیگر نبود آنچه توانستم کردم. متوکل گفت: آن چه شنیدی کردی و بدانچه کردی ثمرت یافتی. وی را بر در بغداد دهی داد و مرد بر سر مِلک رفت و محتشم گشت. جالب اینکه عنصرالمعالی در پایان داستان اضافه میکند در سفری که به حج مشرف شدم فرزندزادگان این مرد را دیدم…
من چند نقد کوچک بر این حکایت دارم. 
فراموش نکنیم که شعور چیز خوبی است و نباید هر چه را شنیدیم بی تفکر بپذیریم، فراموش نکنیم که همین متوکل ملعون که ادعای مهربانی به غلامش را دارد، چقدر به امام رضا (علیه‌السلام) ظلم کرد و فرزند ایشون (امام نهم) را شهید کرد. و پرسش مهم اینکه: آیا در شهر گرسنه ای وجود نداشت؟ که اسکافی یکسال تمام، نان را در دجله مینداخته؟ آیا نانها در آب خمیر نمیشده؟ این همه طبق ضدّآب را از کجا تهیه میکرده؟ اگر بخاطر خدا نانها را در آب مینداخته، چرا نام خودش را روی نان مینوشته؟ آیا می‌ترسیده که خدا العیاذاً باالله اشتباه کند و ثوابش را بنام کسی دیگر بنویسد؟ اصلاً مگر حکومت ارث پدر متوکل بوده؟ به چه حقی روستایی را به اسکافی بخشیده؟ مردم دروغ شاخدار را بهتر باور میکنند، پیازداغ را زیاد کرده و گفته من خودم فرزندزادگانش را هم دیدم، به مخاطب القاء میکند که: جناب فردین که آس و پاس بود، یهو یه دختر پولدار گرفت و یک شبه صاحب ویلا و کارخانه شد... لالایی هایی که مادران برایمان میخواندند، به مراتب آموزنده تر بودند تا این حکایات تحمیق کننده.. البته تناقض در این حکایت بسیار است، منظور من اعتراض به کتاب نیست، در این زمانه هم بعضی از حماقت و کوتاه فکری خلق موج سواری میکنند، وگرنه ما در فرهنگ ملی خود پذیرفته ایم که خوبی ها و بدی هایی که میکنیم به خودمان برمیگردد، لیکن خواجه عبدالله انصاری میگه: خدایا آنرا که عقل ندادی چه دادی؟ و آنرا که عقل ندادی چه دادی؟ نیکی و بخشش خوبه، ولی نه اینگونه ابلهانه، شاعر میگه: 
تو نیکی می‌کن و در دجله انداز
خودم شیرجه میرم درش میارم 
ببخشید 
که ایزد در بیابانت دهد باز

قصیده.در یک وزن و قافیه وبلند

"قصیده" می‌گن بهش.

درود فراوان

اگر مبنا را ستایش خداوند قرار بدهند تحمیدیه گویند

ولی اگر  موضوعات مختلف باشد بجز  حمد و ستایش خداوند قصیده گویند. 

قصیده...ساختار ممشخص و لطیف و هم قافیه و طولانی هست.

توضیحات  در بدیع قافیه.

جواب باید قصیده باشه