نام پور گشتاسب در این شعر چیست؟

باسلام و درود به آقای علیرضا ایرانی نیا
استنباط من از این شعر این است که در ابیات پایانی آمده است
[توضیح]
( گشت چوگانی= ( دوتا. خمیده ) و از رشک= ( حسرت ) قد او خم خورد
پور گشتاسب= ( پشوتن ) گر آن ناوک= ( پیکان، تیر، خدنگ کمان ) مژگان= ( چشم اسفندیار ) دیدی
آمدی یادش از آن چوبه= ( ضربه ، حادثه ، اتفاق و مرگ برادش اسفندیار به دست رستم ) که از رستم خورد )

باسلام و درود مجدد به آقای علیرضا ایرانی نیا
نظر دوم
کل این شعر یک جمله کلیدی دارد نه نشان میده شخص بعد از جنگ رستم و اسفندیار این حادثه را به یاد می آورد و آن این جمله است که نشاندهنده گذشته است ( آمدی یادش ) یادش یعنه حادثه ای که قبلاْ رخ داده و تنها کسی که از آن حادثه جنگ رستم و اسفتدیار زنده مانده و خاطره بد از آن دارد برادر اسفندیار یعنی ( پشوتن ) است که جاودانه شد و با سوشیانت در روز رستاخیز ظهور خواهد کرد.

نظر سوم
[به عبارت دیگر]
پس پورگشتاسب ( پشوتن ) با دیدن پیکان، تیر در چشم ( ناوک مژگان ) تیری که به چشم اسفندیار خورده بود را به یاد آورد و خاطره تلخ مرگ برادرش به دست رستم ( چوبه که از رستم خورد ) این خاطره تلخ برای او تداعی شد.
[تنویر]
اشاره این بیت ( آمدی یادش از آن چوبه که از رستم خورد ) آدم مُرده ( اسفندیار ) خاطرات ندارد. آدم زنده ( پشوتن ) به یاد خاطرات تلخ می افدت که رستم به او ضربه ای زده و برادرش را کشته.

سلام و درود بر شما جناب بیژن جان جهازی گناوئی عزیزم، هر چه انتظار کشیدم گویا دوستان تمایلی به مشارکت ندارند، پس این گفتگو را اینگونه ادامه میدهیم، بانو مستوره این ۲ هزار بیتی که از ۲۰ هزار بیتش به دست ما رسیده، اغلب مدیحه و گاهی مرثیه است، و سبک و سلیقه خاصی دارد، مثلاً تمام شاعران دنیا را به عروس هزار داماد تشبیه کرده اند، ولی مستوره برعکس گفته: هرگز مشو تو غره بدامادی جهان/ چشم وفا مدار از این شوی صدعروس. البته مستوره اشعار خاصی دارد که توجه اغلب تذکره

نویسان را جلب کرده و نشان میدهد که تمام اشعار حافظ و سعدی را حفظ بوده و در اشعارش واضح است که از آنان پیروی کرده و استعداد خوبی هم داشته، من در میان شاعران زن، رتبه چهارم را به ایشان میدهم، و بخشی از مدایح او خاص مولی علی علیه السلام است، و در موضوعات متفرقه هم گفته ولی بخش اعظم اشعارش درباره شوهرش خسروخان والی کردستان است که دائم در مأموریت بوده و مستوره از دلتنگی پیاپی شعر میگفته، اشعاری که در بودن همسرش و خوشحالی گفته، کمی آبکی و سست

است، اما اشعار دلتنگی را خیلی محکم و خوب سروده، معمولاً بهترین راه فهم ابیات شاعر، مرور زندگینامه شاعر و وقایع معاصر و پیرامونی وی است، این شعر هم از همان اشعاریست که در دلتنگی همسرش سروده شده، با توجه به اینکه میان شاهنامه فردوسی و سرایش اشعار مستوره ۸۰۰ سال فاصله است، یعنی هشت قرن و در زمان قاجاریه، پس مستوره در عالم تخیل از صنایع و بدایع شعری کمک میگیرد تا احساس دلتنگی خود را در ستایش خسرو منعکس کند: اعتدال قد موزون ترا دید چو سرو

گشت چوگانی و از رشک قد او خم خورد. بعد از قد موزون یار، به سراغ ناوک مژگان میره و میگه: پور گشتاسب گر آن ناوک مژگان دیدی/ آمدی یادش از آن چوبه که از رستم خورد. ( گر ) یعنی اگر، پس جمله شرطی شد، اگر اسفندیار بعد از ۸۰۰ سال ناوک مژگان مرا میدید، ناوک یارم، اون چوبه که از رستم خورد را به یادش میآورد. نمیتواند پشوتن باشد، چون مربوط به کینه و انتقام نیست، این از تشبیهات شعریست که تیر گز رستم را با ناوک مژگان یار برابر کرده. بازم اگر ابهامی هست بفرمایید من در خدمتم🌹🙏

با تشکر از شما آقای علیرضا ایرانی نیا . بنده در مسافرت بودم و به دلیل مشغل دیر به دیر میتون متن و سوالات رو ببینم . از پی نوشتی که گذاشتید من رو بسیار درگیر کرده و جالب بود من شعر مستوره رو نخوانده بودم و با اولین نگاه به سوال ذهنم به سمت برادر دیگر اسفندیار جلب شد. . . با تشکر از شما🌹🙏

درود بر شما دوست عزیزم، اتفاقاً این بحث ها خیلی جالب هست و آموزندگی دارد، و خیلی استقبال میکنم، ما اصطلاحاً به این، ان قلت زدن میگوییم، یعنی در حین موضوعی، یکی بگوید چنین نیست، برعکس است، برای همین تاکید میکنیم که حتما یکی در جمع ان قلت بزند، ان قلت، همان اگر و اما آوردن خودمان است، باعث میشود بسیاری از تحریف های تاریخ گذشته رسوا شود، اینکه چشم و گوش بسته مطالب مندرج تاریخی را بپذیریم خطرناک است💐