این شعر از کیست؟

بانو شاعره نهانی کرمانی 
تذکرة الخواتين مینویسد ندیمه و همنشین بیگم مادر شاه سلیمان بوده و پدرش از امراء بزرگ دربار همان پادشاه است. چون کمال و جمال را به سرحد کمال داشته بزرگان از هر دسته طالب زناشویی وی شده و به خواستگاری وی میرفته اند، نهانی رباعی ذیل را گفت و در چهار سوی بازار آویخت و مقرر داشت هر کس جواب آنرا داد، تن به همسری او در دهد و تا نهانی زنده بود کسی جواب این رباعی را نتوانست بدهد و آن رباعی اینست: 
از مرد برهنه روی زر میطلبم 
از خانه عنکبوت پر میطلبم 
من از دهن مار شکر میطلبم 
و ز پشه ماده شیر نر میطلبم 
پس از مرگ نهانی سعدالله خان وزیر شاه جهان به معنی رباعی پی برده، این رباعی را در جواب گفته: 
علمی است برهنه رو که تحصیل زر است 
تن خانه عنكبوت و دل بال و پر است 
زهر است جفای علم و معنی شکر است 
هر پشه از او چشید آن شیر نر است 
نهانی خواهر خواجه افضل که از اشراف کرمان و وزارت سلطان حسین میرزا را داشته است و فضل و طبع بلند او را می‌ستاید و این مطلع را از او نقل میکند: 
اگر چه مِهر به تقدير لایزال بر آمد 
به ماه من نرسد گر هزار سال بر آمد 
بانو شاعره نهانی کرمانی این مطلع را در استقبال غزل کمال خجندی که مطلع آن اینست: 
هزار سرو که در حد اعتدال بر آمد 
به قامتت نرسد گر هزار سال برآمد 
گفته است.
توضیح/ خواجه افضل در سال ۸۷۸ هجری در دربار سلطان حسین میرزا به وزارت رسید و همواره مورد حمایت امیر علی شیر نوائی بود، مدرسه و مسجد خانقاه در هرات بیرون دروازه عراق از آثار افضل الدین محمد است، خواجه ضياء الدين پسر افضل الدین و برادر نهانی در دستگاه میرزا مظفر حسین گورکان به درجه امارت رسید، افضل الدین در ماه رجب ۹۱۰ وفات کرد. 

جام می‌ گر ز طرب از کف دلبر گیرم 
عمر بگذشته به پیرانه سر از سر گیرم 
گر مرا سیم و زری نیست در این فصل بهار 
سبحه در رهن گذارم می‌ احمر گیرم 
بیخ امید مرا گر تو بکندی ز جفا 
من نه آنم که روم دلبر دیگر گیرم 
گر بجز جام بگیرم به جهان عيب مكن 
حاصل عمر همین است که ساغر گیرم 
غیر از اینم نبود در دو جهان هیچ هوس 
کام از لعل لب شاهد شکر گیرم 
من نه آن عاشق رندم به زمانه گوهر 
می‌ و معشوق نهم تقوی و دفتر گیرم 
از بانو شاعره گوهر 

بانو شاعره مخدومه یزدی 
این شاعره که شرح حال وی را هنوز نیافته ام، نمونه شعری از وی آوردم، که در کتاب بهترین اشعار ذکر شده که این چهارپاره اثر و سرودۀ اوست: 
شب عربده با محنت هجران کردم 
با او دل و جان دست و گریبان کردم 
چون دیدم از او روی خلاصی مشکل 
جان دادم و کار بر خود آسان کردم 

بانو فرخنده ساوجی

بانو شاعره قمر 
از زنان مشهور سلسله قاجاریه و همسر شاهزاده علیشاه ظل السلطان بوده و اشعارش خالی از لطف و ملاحت نیست و این دو بیت نمونه شعر وی از خیرات حسان نقل میشود: 
نمیدانم چرا پیش رقیبان 
سخن پرسند از عاشق حبیبان 
اندر سرکوی تو بسی منتظر انند 
شاید ز سر لطف تو از خانه درائی 
که ضمناً این بیت را بنام شاعره طاووس تاج الدوله همسر فتحعلیشاه هم ضبط شده و محل اختلاف است.
ایضاً: 
مرغ پر ریخته در دام توام ای صیاد 
چند سنگم بزنی قوت پروازم نیست. 

بانو قرة العین بابی...

چه پندهای زیبای  مادرانه  از وقار و حیا و عفاف  به دخترش گفته  هر کدام که بوده  عالی گفته