منظور مولانا از "او " در این بیت چیه ؟

سلام.

کل این شعر بسیار زیبای مولانا که داستان زیبایی داره «در امید بستن به خدا به جای امید بستن به خلق»، حرفهای یک فلک زده هستش که مشکل مالی داشت و امید به یک خواجه سخاتمندی بسته بود که از قضا، از دنیا رفت و امید این فلک زده نا امید شد. بعد از قضایای، آن مرد فلک زده بدهکار رو به خداوند حرفهایی میزنه که خدایا ببخش که من به جای امید به صاحب همه نعمتها که تویی به مخلوق تو امید بسته بودم.  کلا در این ابیات داره به خداوند میگه که اگه کسی از مخلوقات سرمایه  و دارایی ای داره، تو هستی که دادی و همه از توست نه از اونا. اونا هم اگه دارند، از تو دارند؛ از جمله میگه:

زر و طلایی که مخلوقی داره، از تو هستش و تو اونا رو آفریدی نه او (یعنی اون خواجه که این فلک زده میرفت پیشش و ازش همیشه کمک دریافت میکرد.) نان و نوایی اگه اون داره، باز از توئه؛ تویی که بهش نون دادی. 

منظور از او در این بیت یک  شخص   دیگری است

کسی که  زر   را در قبال چیزی به دیگری داده