اصالت در زبان پارسی

درود بر شما دوست گرامی روز خوش، وابسته به اینکه در چه بافتی یا سخنی به کار رود دگرسانی دارد:

۱.معنای فلسفی و ویستایی(scientific): به معنای گرایی و باور به درستی یک چیز است مانند اصالت ماده که همان مادی‌گرایی است

۲.نژاد و تبار: معنای نیک بودن نیاکان و پدران است و می توان برابر آن از واژه نژادگی، تبارگی بهره برد

۳.معنای ریشه مندی و پیشینه‌مندی: می توان از بنشتگی،  ‌بن‌وری، ریشه‌دار بهره برد

بادرود. 

اصیل=نیک

اصالت=نیکزاد

اصل=برابر

و درستی. یکتایی. ریشه دار. ذات. نسب

در فارسی میانه بُنِشت کاربردی بوده.

اصل در عربی به معنی ریشه است و بن هم در فارسی به معنی ریشه.

 ولی برای انسان میتوان از "نژاد" و هم خانواده هایش بهره برد.

اصل=نژاد

اصیل=نژاده

اصالت=نژادگی

درود

وثیقه و  صدق از معانی آن است.

و در مقابل مجعوله.

پایه و اساس تعریف شده برای هر فرد یا هر جامعه

با سلام و درود.

بن، بنگاه، بنش، گوهره، گهره، جوهره، ریشه، سرچم، برنهاد، سرنهاد، نهاد، نژاد، نژاده

کلمه اصلی واساسی معرب essaly است خودتان میتوانید با این کلمه بقیه را بسازید

اصالت=ذات‌یا زات(دارا بودن بن و پی)، گوهر یا گُهر،چم، به ذات یا بهزات=بهزاد به معنای کسی که ذات اصیلی دارد.

اصالت: نیک نژادی، خوش گهری

اصالت واژه ای تازی است در معنی ریشه ، و از ا ص ل  گرفته شده است ، و می توان ریشه دار را برای آن به کار برد .

آزادگی، پاک نژادی، ریشه داری، نجابت، نژاده، وارستگی، صحت