قانون اساسی ایران

درود:

قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، پس از  پیروزی انقلاب،  و با این روش تصویب شد:

- ندوین،  توسط مجلس خبرگان قانون اساسی (متشکل از نمایندگان منتخب مردم) در سال ۱۳۵۸.

رای مردم پس از تدوین، در همه‌پرسی عمومی (آذر ۱۳۵۸) به تصویب رسید.

این قانون بر اساس ، اصول اسلامی و جمهوری بودن نظام تنظیم شد.

در ۱۲ مرداد ۱۳۵۸ انتخابات مجلس خبرگان قانون اساسی برگزار و اعضای منتخب از ۲۸ مرداد شروع به تدوین قانون اساسی کردند. در ۲۴ آبان ۵۸ کار تدوین به پایان رسید و دو روز بعد (۲۶ آبان ۵۸) در روزنامه کیهان به چاپ رسید. همه‌پرسی قانون اساسی در ۱۱ و ۱۲ آذر ۱۳۵۸ با رأی نزدیک به ۹۹/۵ درصد ملت به تصویب نهایی رسید.

در ۱۲ مرداد ۱۳۵۸ انتخابات مجلس خبرگان قانون اساسی برگزار و اعضای منتخب از ۲۸ مرداد شروع به تدوین قانون اساسی کردند. در ۲۴ آبان ۵۸ کار تدوین به پایان رسید و دو روز بعد (۲۶ آبان ۵۸) در روزنامه کیهان به چاپ رسید. همه‌پرسی قانون اساسی در ۱۱ و ۱۲ آذر ۱۳۵۸ با رأی نزدیک به ۹۹/۵ درصد ملت به تصویب نهایی رسید.

• در فروردین ۱۳۵۸، شورای عالی طرح‌های انقلاب با تصویب هیئت دولت تأسیس شد.
• وظیفه این شورا تهیه طرح قانون اساسی بر مبنای ضوابط اسلامی و اصول آزادی بود.

• در تیرماه ۱۳۵۸، انتخابات مجلس خبرگان قانون اساسی برگزار شد.
• وظیفه این مجلس بررسی و تصویب نهایی قانون اساسی بود.

• مجلس خبرگان قانون اساسی در آذر ۱۳۵۸ پیش‌نویس قانون اساسی را بررسی و با اکثریت آرا تصویب کرد.
• قانون اساسی در همه‌پرسی ۱۱ و ۱۲ آذر ۱۳۵۸ با ۹۹.۵ درصد آرا به تصویب نهایی مردم رسید.

• قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اولین قانون اساسی پس از انقلاب اسلامی بود.
• این قانون اساسی بر اساس آموزه‌های اسلامی و اصول جمهوری تدوین شده است.
• قانون اساسی مهم‌ترین سند حقوقی در ایران است و اصول و قواعد حاکم بر نظام جمهوری اسلامی ایران را تعیین می‌کند.