پرسش‌ها با دسته‌بندی (زبان فارسی => زبان فارسی => دستور زبان)

« گفتم بگیرمش مگرم درد اشتیاق. ساکن شود بدیدم و مشتاق تر شدم » الف) چهار  ب) پنج ج) شش  د) هفت

تفاوت (طنز و هجو و هزل) کدام گزینه صحیح است؟ ۱- طنز و هجو، هر دو نوعی از مُطایبه یا همان شوخ‌طبعی هستند، اما هجو به‌ قصد مسخره کردن، ریشخند یا تخریب شخصیت کسی نگاشته میشود، و هزل همراه کلمات زشت و رکی ...

خانه‌ی مان؟ خانهیمان؟ خانه‌مان؟ «خونمون رو دزد برد» این رو کتابی بنویسید

توصیه ی جمله ی کدام است ؟ «بخل و اسراف هر دو مذموم است » الف) گشاده دستی را ترجیح دادن ب) حد وسط را نگه داشتن ج) رعایت اخلاق را کردن د) در بخل و اسراف نورزیدن

مضارع اخباری(ساده) با ماضی استمراری  رو با هم اشتباه میگیرم و قاطیشون میکنم ،روش تشخیصش  چجوریه؟ که بتونم سریع از هم تفکیک کنم و تشخیصش بدم؟ مثلا،فعل(می سراید) الان من نمیدونم این فعل ماضی استمراری یا مضارع اخباری،مبهمِ برام؟!

کدام عبارت نیاز به ویرایش دارد؟ الف) ممکن  است بسیاری از واژه های گزیده شده نامانوس باشد ب)  آنچه آینده ی زبان فارسی را تهدید می کند از درون است نه از بیرون ج)  در غرب داستان های کوتاهی که قهرمانان آنها جانوران هستند را فابل می گویند د) معمولا داستان ها را با این عبارت برای کودکان آغاز می کنند ( یکی بود یکی نبود )

در کدام گزینه غلط املایی وجود دارد ؟ الف)  زینهار دار نباید که زینهار خوار باشد که امانت بردن جوانمردی نیست. ب)  اتفاق را طراری از پس این مرد می رفت به طراری خویش. ج) شمشیر برکشید و دبوس در کش گرفت  و اسب بگذاشت. د) امیر مسعود در سقه سرای عدنانی نشسته بود با ندیمان.

در کدام عبارت غلط املایی یافت میشود؟ الف) خطیبی کریه الصوت خود را خوش آواز پنداشتی و فریاد بیهده برداشتی ب) جوانی خردمند از فنون و فضایل حظی وافر داشت و طبعی نافر ج) ملوک و اغنیا را در چشم همت او شوکت و هیبت نمانده د) گفتم: عقل نفیست را چه شد تا نفس خویش قالب آمد؟ زمانی به فکرت فرو رفت

نقطه چین را با کلمه مناسب پر کنید: تکواژهای دستوری دوگونه اند:  تکواژهای اشتقاقی: معنا و کاربرد مستقل ندارند؛ بلکه واژه ی جدید می‌سازند که به آنها واژه‌های مشتق گفته میشود. تکواژهای ... : معنا و ...

از نظر تعداد جملات کدام گزینه با بقیه متفاوت است؟ الف) برخیز تو نیز کاسه برکف خود را بفکن به سلک آن کف  ب) آن دل شده چون رسید آنجا صد دل شده بیش دید آنجا ج) هر کس ز کف چنان حبیبی می یافت به قدر خود نصیبی د) مجنون چو شنید این بشارت برخاست به موجب اشارت