زمینهٔ ترموستی ( زمینهٔ پلیمری گرماسخت ) یک تقویت کننده پلیمری مصنوعی است که در آن پلیمرها به عنوان چسب یا زمینه عمل می کنند تا ذرات، الیاف یا دیگر تقویت کننده ها را در محل ثابت کنند. آنها ابتدا برای کاربردهای ساختاری، [ ۱] مانند گنبدهای فایبرگلاس رادار در هواپیما و درهای محفظه بار گرافیتی - اپوکسی در شاتل فضایی توسعه یافتند.
آنها اولین بار پس از جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفتند و ادامه تحقیقات منجر به افزایش طیف وسیعی از رزین های ترموست، پلیمرها یا پلاستیک ها[ ۲] و همچنین ترموپلاستیک های درجه مهندسی شده است. [ ۳] همه آنها برای استفاده در ساخت کامپوزیت های پلیمری با قابلیت های خدماتی پیشرفته و طولانی مدت توسعه داده شدند. فن آوری های زمینهٔ ترموستی نیز در طیف گسترده ای از کاربردهای صنعتی غیرساختاری استفاده می شوند. [ ۴]
مهم ترین انواع پلیمرهای ترموست مورد استفاده در کامپوزیت های ساختاری عبارتند از: رزین های بنزوکسازین، رزین های بیس - مالیماید ( BMI ) ، رزین های سیانات استر، رزین های اپوکسی ( epoxide ) ، رزین های فنولیک ( PF ) ، رزین های پلی استر غیراشباع ( UP ) ، پلی آمیدها، رزین های پلی اورتان ( PUR ) ، سیلیکون ها و وینیل استرها.
اینها از واکنش فنل ها، فرمالدئید و آمین های اولیه در دماهای بالا ( ۴۰۰ درجه فارنهایت ( ۲۰۰ درجه سانتی گراد ) ) تحت پلیمریزاسیون با بازکردن حلقه و تشکیل شبکه های ترموست پلی بنزوکسازین ساخته می شوند. هنگامی که با رزین های اپوکسی و فنلی هیبرید می شوند، سیستم های سه تایی حاصل شده دمای انتقال شیشه ای بیش از ۴۹۰ درجه فارنهایت ( ۲۵۰ درجه سانتی گراد ) دارند. [ ۵]
مشخصه تشکیل به جای انقباض، انبساط است و موارد استفاده شامل پیش آغشتهسازی ساختاری، قالب گیری مایع و چسب های غشایی برای ساخت کامپوزیت، اتصال و تعمیر می باشد. میزان آروماتیک بالای پلیمرهای با وزن مولکولی بالا عملکرد مکانیکی و اشتعال پذیری بیشتری را در مقایسه با رزین های اپوکسی و فنلی ارائه می دهد.
از واکنش تراکمی یک دی آمین با مالئیک انیدرید تشکیل شده و اساساً مانند رزین های اپوکسی پردازش می شود ( دمای تشکیل ۳۵۰ درجه فارنهایت ( ۱۷۷ درجه سانتی گراد ) ) . [ ۶] پس از یک پخت بالا ( ۴۵۰ درجه فارنهایت ( ۲۳۲ درجه سانتی گراد ) ) ، آنها خواص برتری را نشان خواهند داد. این ویژگی ها تحت تأثیر دمای استفاده مداوم ۴۰۰ تا ۴۵۰ درجه فارنهایت ( ۲۳۲–۲۰۴ درجه سانتی گراد ) و انتقال شیشه ای ۵۰۰ درجه فارنهایت ( ۲۶۰ درجه سانتی گراد ) قرار دارند.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفآنها اولین بار پس از جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفتند و ادامه تحقیقات منجر به افزایش طیف وسیعی از رزین های ترموست، پلیمرها یا پلاستیک ها[ ۲] و همچنین ترموپلاستیک های درجه مهندسی شده است. [ ۳] همه آنها برای استفاده در ساخت کامپوزیت های پلیمری با قابلیت های خدماتی پیشرفته و طولانی مدت توسعه داده شدند. فن آوری های زمینهٔ ترموستی نیز در طیف گسترده ای از کاربردهای صنعتی غیرساختاری استفاده می شوند. [ ۴]
مهم ترین انواع پلیمرهای ترموست مورد استفاده در کامپوزیت های ساختاری عبارتند از: رزین های بنزوکسازین، رزین های بیس - مالیماید ( BMI ) ، رزین های سیانات استر، رزین های اپوکسی ( epoxide ) ، رزین های فنولیک ( PF ) ، رزین های پلی استر غیراشباع ( UP ) ، پلی آمیدها، رزین های پلی اورتان ( PUR ) ، سیلیکون ها و وینیل استرها.
اینها از واکنش فنل ها، فرمالدئید و آمین های اولیه در دماهای بالا ( ۴۰۰ درجه فارنهایت ( ۲۰۰ درجه سانتی گراد ) ) تحت پلیمریزاسیون با بازکردن حلقه و تشکیل شبکه های ترموست پلی بنزوکسازین ساخته می شوند. هنگامی که با رزین های اپوکسی و فنلی هیبرید می شوند، سیستم های سه تایی حاصل شده دمای انتقال شیشه ای بیش از ۴۹۰ درجه فارنهایت ( ۲۵۰ درجه سانتی گراد ) دارند. [ ۵]
مشخصه تشکیل به جای انقباض، انبساط است و موارد استفاده شامل پیش آغشتهسازی ساختاری، قالب گیری مایع و چسب های غشایی برای ساخت کامپوزیت، اتصال و تعمیر می باشد. میزان آروماتیک بالای پلیمرهای با وزن مولکولی بالا عملکرد مکانیکی و اشتعال پذیری بیشتری را در مقایسه با رزین های اپوکسی و فنلی ارائه می دهد.
از واکنش تراکمی یک دی آمین با مالئیک انیدرید تشکیل شده و اساساً مانند رزین های اپوکسی پردازش می شود ( دمای تشکیل ۳۵۰ درجه فارنهایت ( ۱۷۷ درجه سانتی گراد ) ) . [ ۶] پس از یک پخت بالا ( ۴۵۰ درجه فارنهایت ( ۲۳۲ درجه سانتی گراد ) ) ، آنها خواص برتری را نشان خواهند داد. این ویژگی ها تحت تأثیر دمای استفاده مداوم ۴۰۰ تا ۴۵۰ درجه فارنهایت ( ۲۳۲–۲۰۴ درجه سانتی گراد ) و انتقال شیشه ای ۵۰۰ درجه فارنهایت ( ۲۶۰ درجه سانتی گراد ) قرار دارند.
wiki: زمینه ی پلیمری گرماسخت