ازادوار

لغت نامه دهخدا

( آزادوار ) آزادوار. [ زادْ ] ( ص مرکب ، ق مرکب ) با خوی و خصلت آزادان. چون آزادمردان :
زمانه پندی آزادوار داد مرا
زمانه را چو نکو بنگری همه پند است
بروز نیک کسان گفت غم مخور زنهار
بسا کسا که بروز تو آرزومند است.
رودکی.
گشاده درِ هر دو آزادوار
میان ْ کوی کندوری افکنده خوار.
ابوشکور.

آزادوار. [ زادْ ] ( اِ مرکب ) نام لحن و نوائی از موسیقی :
صلصل باغی بباغ اندر همی نالد بدرد
بلبل راغی براغ اندر همی نالد بزار
این زند بر چنگهای سغدیان پالیزبان
وآن زند بر نایهای لوریان آزادوار.
منوچهری.
دستانهای چنگش سبزه بهار باشد
نوروز کیقبادی وآزادوار باشد.
منوچهری.

آزادوار. [ زادْ ] ( اِخ ) شهرکی است [ از خراسان بنواحی اسفراین ] اندر میان بیابان و بانعمت و بر راه گرگان. ( حدودالعالم ). و میوه خاصه انگور آن بخوبی مشهور است و یاقوت گوید شهری است در اول ناحیه جوین یا گویان از طرف قومس از توابع نیشابور - انتهی. ومدفن سیدحسن غزنوی شاعر بدانجاست و ابوموسی ابراهیم بن عبدالرحمن بن سهل آزادواری منسوب بدین قریه است.

فرهنگ فارسی

آزاده وار: آزادمانند، مانند آزادمردان
( آزاد وار ) ۱ - ( صفت ) با خوی آزادان دارای خصلت آزاد مردان . ۲ - نوایی است در موسیقی قدیم .
با خوی و خصلت آزادان نام لحن و نوایی از موسیقی

فرهنگ معین

( آزادوار ) (ص مر. ) ۱ - با خوی آزادان . ۲ - نوایی است در موسیقی قدیم .

فرهنگ عمید

( آزادوار ) ۱. مانند آزادمردان، آزادمانند: زمانه پندی آزادوار داد مرا / زمانه چون نگری سربه سر همه پند است به روز نیک کسان گفت تا تو غم نخوری / بسا کسا که به روز تو آرزومند است (رودکی: ۴۹۴ )، گشاده در هردو آزادوار / میانْ کوی کَنْدوری افکنده خوار (ابوشکور: شاعران بی دیوان: ۱۰۱ ).
۲. (اسم ) (موسیقی ) [قدیمی] از الحان قدیم ایرانی: ( این زند بر چنگ های سُغدیان پالیزبان / وآن زند بر نای های لوریان آزادوار (منوچهری: ۳۶ ).

پیشنهاد کاربران

بپرس