در زبانِ پارسیِ میانه "چَندیدن/چَند - " را به معنایِ "تکان خوردن، لرزیدن، لَق بودن/شدن" و برابر با واژه یِ آلمانیِ "wackeln" داشته ایم.
"چَندیدن/چَند - " ریختی بمانندِ واژه یِ "خَندیدن/خَند - " و "رَندیدن/رَند - " را دارد.
... [مشاهده متن کامل]
. . . . . .
پَسگشت:
1 - روبرگِ 302 از نبیگِ "Grundriss der iranischen Philologie" ( بخشِ سوم - پارسیِ میانه از کارل زالمان )
"چَندیدن/چَند - " ریختی بمانندِ واژه یِ "خَندیدن/خَند - " و "رَندیدن/رَند - " را دارد.
... [مشاهده متن کامل]
. . . . . .
پَسگشت:
1 - روبرگِ 302 از نبیگِ "Grundriss der iranischen Philologie" ( بخشِ سوم - پارسیِ میانه از کارل زالمان )
در پارسی میانه چَندیدن بمعنای لرزیدن بکار می رفته و امروزه در برخی گویش ها باقی مانده است. اسم مصدر ان که چَندش یا چَندش است در پارسی کنونی بسیار رایج است و در لغت نامه ی دهخدا نیز امده.
در گویش قمی چَندیدن به معنای لرزیدن می باشد.
برای مثال یک نفر می گوید: از سرما می چَندَم.
اصطلاح "چندش" از این کارواژه گرفته شده است.
برای مثال یک نفر می گوید: از سرما می چَندَم.
اصطلاح "چندش" از این کارواژه گرفته شده است.
لرزیدن، چندش شدن